Als advocaat Rita Moro Castro een telefoontje krijgt met een mysterieus maar lucratief aanbod, kan zij niet vermoeden dit het begin is van een reis die haar leven op zijn kop zal zetten. De ontsnapte Mexicaanse kartelleider Juan ‘Manitas’ Del Monte uit aan haar de wens om in het geheim een geslachtsaanpassende operatie te ondergaan, om zo niet alleen de autoriteiten te ontwijken, maar tegelijkertijd ook de vrouw te worden die ze altijd al wilde zijn. Na de procedure worden Manitas’ kinderen en vrouw voor hun veiligheid naar Zwitserland overgebracht en ontvangt Rita een exorbitant bedrag terwijl Manitas haar dood een scène zet en een nieuw leven begint als Emilia Pérez. Vier jaar laten ontmoet Rita Emilia in Londen, waar zij ervan droomt om herenigt te worden met haar kinderen.

Afgelopen week werden in de nominaties bekend gemaakt voor de 97^ste Academy Awards. Emilia Pérez ontving hierbij de meeste nominaties. Met maar liefst 13 nominaties mag de film zich zelfs de film noemen met de meeste Oscarnominaties voor niet-Engelstalige film ooit, waarmee Chrouching Tiger, Hidden Dragon (2000) en Roma (2018) met beide tien nominaties werden overtroffen. Nadat de film al eerder een zegetocht vierde in Cannes en bij de Golden Globes en andere prestigieuze awards moge het duidelijk zijn dat we hier met een grote film te maken hebben. Niet gek voor een film die anderzijds op de IMDb toch maar een wat magere 6,4 scoort. Het zal wellicht te maken hebben met een groep haters.

Een belangrijke spil in Emilia Pérez is namelijk Karla Sofía Gascón, een openlijk transgender actrice. In een Amerika waarin Trump (na zijn hernieuwde aanstelling als president) direct met een sloopkogel door het ‘woke’-beleid ging, ligt daar vast ergens de verklaring voor die matige score. Want laten we wel zijn, de score steekt niet alleen wat bleekjes af tegen de andere kanshebbers, dit is ook nog eens onterecht. Emilia Pérez blijkt namelijk al direct vanaf het begin een unieke combinatie van genres, waarbij we ongewone mix van misdaad en musical als eerste in het oog springt. De film wordt gedragen door Zoe Saldaña, als advocate Rita Moro Castro, en Karla Sofía Gascón, als titelpersonage Emilia Pérez. Beide dames zijn op een geweldige manier op dreef, waarbij het vooral ook leuk is om Saldaña een keer in haar eigen gedaante te schitteren, in plaats van als Neytiri (Avatar) of Gamora (Marvel).

Wie naar de bovenstaande synopsis kijkt ziet eigenlijk een misdaadfilm. We zien het tenslotte vaker dat een boevenbaas uiteindelijk zijn toevlucht neemt tot plastische chirurgie om zijn voorkomen dusdanig te modificeren dat hij onherkenbaar is voor de autoriteiten. Anders aan de Manitas is dat hij de oprechte hartstochtelijke wens heeft om door het leven te gaan als vrouw. In haar nieuwe hoedanigheid start zij daarnaast een non-profitorganisatie die de slachtoffers van het kartel identificeert. Het maakt van haar onder de menigte een soort van heilige. Hierin zijn veel interessante ondertonen te bespeuren. Toch wordt het pas echt interessant als Emilia te kennen geeft niet zonder haar kinderen te kunnen. Kinderen die haar uiteraard niet meer herkennen.

Extra’s: Zoals we helaas vaak zien bij fysieke releases van Paradiso Films, is naast de film geen bonusmateriaal op de Blu-ray release te vinden. Een gemiste kans gezien het onderwerp en zeker gezien de triomftocht tijdens dit awards seizoen gewoon veel te minimaal voor een film van dit statuur.

Emilia Pérez is een opvallende mix van genres, maar boven gewoon een hele goede film. De film weet wel op te vallen; Spaanstalig en gemaakt onder de Franse vlag, een misdaadfilm met musicalelementen met een transvrouw in de hoofdrol. Toch zou de aandacht daarvoor pas op de tweede plaats moeten komen, of misschien nog wel verder op de ladder. Het is namelijk gewoon een sterke, gedurfde film over eigen identiteit en ouderschap, die bovendien wordt gedragen door twee uitmuntende hoofdrolspelers. Zo lijkt Zoë Saldaña zich de laatste jaren vooral te verstoppen achter dikke lagen make-up of een digitale ‘vermomming’, maar we zagen haar nooit beter dan hier. Of de film nou gelijk voor 13 Oscars genomineerd had hoeven worden is dan weer een andere vraag, maar feit is wel dat Emilia Pérez een verrassend goede film is geworden. Voor de auteur alhier dan, die zich vooraf toch liet overvallen door een vooroordeel.

Met dank aan Paradiso Filmed Entertainment i.s.m. Remain In Light voor het recensie-exemplaar.