Mark Kerr is een succesvol worstelaar in het Ultimate Fighting Championship. Toch heeft hij het lastig met het leven. Zo heeft hij een gecompliceerde relatie met zijn vriendin Dawn. Terwijl hij zich voorbereidt op een volgend gevecht onder begeleiding van Mark Coleman worstelt hij daarnaast met een verslaving aan pijnstillers. Nadat hij weer een gevecht heeft verloren trekt hij zich stilletjes terug in zijn kleedkamer en barst in tranen uit. Als de situatie thuis ook verslechtert doet hij de volgende ochtend een zelfmoordpoging. Als Coleman bij hem op bezoek komt is hij het er snel mee eens dat er iets moet veranderen. Hij meldt zich aan bij een afkickkliniek, wat zijn relatie met Dawn verder onder druk zet en er uiteindelijk toe leidt dat ze hem verlaat. Mark vertrekt daarop met Bas Rutten naar een trainingskamp om in vorm te geraken voor zijn eerste gevecht sinds zijn overdosis.

The Smashing Machine is de eerste film waarbij Benny Safdie alleen op de aftiteling staat. Hij maakte furore samen met zijn broer Josh met films als ‘Good Time’ en ‘Uncut Gems’. Echter, de twee kregen ruzie met onoverbrugbare verschillen tot gevolg. Resultaat is dat beide, in elk geval voor nu, hun eigen weg bewandelen. Dit leidde voor Josh tot het geweldige ‘Marty Supreme’ en voor Benny tot dit redelijk ontvangen maar financieel keihard geflopte ‘The Smashing Machine’. Toch is het niet dat het publiek er slechter van wordt zegmaar. Dan Mark Kerr, een voormalig Amerikaans worstelaar en mixed martial-arts vechter. Een grootheid in zijn sport, al zal het menig Nederlander allemaal maar weinig zeggen. Voormalig worstelaar en nu acteur Dwayne ‘The Rock’ Johnson zag echter een verhaal waarmee hij zich goed kon identificeren, zeker tegen een achtergrond van verslavingen en complexe relaties.

Er werden voor de film volledige gezichtsprotheses en een pruik gebruikt om Johnsons’ uiterlijk te veranderen en op Kerr te laten lijken. Wat dat betreft lijkt hij voor dit project alles aan te grijpen om zijn merk en persona te veranderen in die van een serieuze acteur. En met succes, want niet alleen is hij bijna onherkenbaar, ook mocht hij rekenen op een staande ovatie bij de première op het Filmfestival van Venetië. Johnson wordt voor de film herenigd met Emily Blunt, met wie hij samen in Jungle Cruise te zien was. Blunt speelt hier de rol van Kerrs’ vriendin Dawn Staples. Een andere opvallende rol is er voor Nederlander Bas Rutten, een grote man in diverse vechtsporten die hier zichzelf speelt als coach van Kerr. Toch kan al deze authenticiteit en star power van The Smashing Machine nergens een fascinerende biopic maken.

Want Johnson zet hier dan weliswaar een van zijn allerbeste rollen neer, maar wat we verder voorgeschoteld krijgen is vooral weinig memorabel. In plaats van dat de fiilm zich vooral op het worstelen focust, gaat de meeste aandacht uit naar de persoonlijke worstelingen van Kerr. Zo zijn er de een-tweetjes met zijn vrouw Dawn, waarbij eigenlijk vooral blijkt dat Blunt hier weinig meer te doen heeft dan rondlopen als het blok aan zijn been. En dan zijn er nog de trainingen en verslavingen, die eigenlijk dusdanig fragmentarisch worden voorgeschoteld dat het ook allemaal maar weinig indruk maakt. Wat dat betreft kan je beter Rocky opzetten, of het fenomenale Warrior uit 2011, dat liet zien ook op dramatisch vlak een voltreffer te zijn. Deze The Smashing Machine haalt dat niveau nergens en is eigenlijk vooral een film die nog maar eens laat zien dat Dwayne Johnson meer in zijn mars heeft dan hij over het algemeen laat zien.

Extra’s: Zoals ondertussen bekend van releases van The Searchers, is er naast de film geen bonusmateriaal op de Blu-ray release te vinden.

The Smashing Machine is een aardige biopic die vooral laat zien dat Dwayne Johnson tot het uiterste durft te gaan voor een rol en gewoonweg een goed acteur blijkt zodra het er echt op aan komt. Verder is het allemaal wat generiek; een training, een verslaving, relatieproblemen, een gevecht. Het is allemaal niks nieuws onder de zon, we hebben het allemaal al eens eerder én beter gezien. Waar Josh Safdie met ‘Marty Supreme’ laat zien dat hij goed zonder zijn broer kan, heeft Benny daar meer moeite mee. Het script is redelijk, maar ook meer dan eens flink uit balans, waardoor de focus komt te liggen op randzaken. Het maakt de film direct minder interessant voor de kijker. Dat de film er verder uiterst verzorgd uitziet en een goed tijdsbeeld weergeeft doet daar verder niets aan af. En voor wie verwacht dat Johnson nu opeens op de serieuze toon gaat komt bedrogen uit, aangezien zijn volgende projecten de live-action versie van Moana en een nieuw vervolg op Jumanji zullen zijn.

Met dank aan The Searchers in samenwerking met Remain In Light voor het recensie-exemplaar.