Een verwaarloosde man arriveert in een diner in Los Angeles en beweert uit een toekomst te komen waarin een artificiële superintelligentie de mensheid heeft vernietigd. In zijn verhaal vertelt hij dat dit zijn 117e poging is om via trial-and-error de exacte combinatie van aanwezigen te vinden om de creatie van deze naderende apocalyps te voorkomen. Ook claimt hij een bom te dragen en gijzelt hij de gasten. Onder deze gasten bevinden zich onder andere een getraumatiseerde moeder die haar overleden zoon liet klonen, leraren die ontsnapten aan gehypnotiseerde studenten en een entertainer met een elektronica-allergie wiens partner zich volledig heeft overgegeven aan een leven in virtual reality. Wanneer de politie de diner omsingelt, vlucht de groep via een verborgen tunnel. Pas dan onthult de man aan zijn metgezellen dat de apocalyps wordt veroorzaakt door een negenjarige jongen die een AI bouwt die de technologische singulariteit zal triggeren en het zijn taak is om veiligheidsprotocollen te installeren voordat de AI zelfbewustzijn krijgt.

De achtergrond van de film Good Luck, Have Fun, Don’t Die kent een fascinerende creatieve evolutie die begon bij scenarist Matthew Robinson. Oorspronkelijk schreef hij een script voor een pilot-aflevering onder de titel ‘Don’t Trust Anyone Under 30’, waarin de focus lag op een student literatuurwetenschappen die via boeken contact probeerde te leggen met zijn medestudenten. Nadat Robinson tot de conclusie kwam dat dit specifieke concept inhoudelijk niet genoeg materiaal bood om een doorlopende televisieserie te dragen, gooide hij het roer radicaal om. Hij verschoof het centrale uitgangspunt naar een mysterieuze man die uit de toekomst is gereisd en voegde diverse verhalende scènes en vignetten toe om de wereld uit te breiden. Dit herziene script onderging vervolgens een intensieve reeks ontwikkelingssessies bij het productiebedrijf 3 Arts Entertainment, waarbij het project uiteindelijk transformeerde van een televisieconcept naar een volwaardige speelfilm. Tijdens deze ontwikkelingsfase speelden de razendsnelle en voortdurende maatschappelijke ontwikkelingen op het gebied van artificiële intelligentie een doorslaggevende rol. De producenten voelden daarbij dan ook de urgentie om de productie zo snel mogelijk te starten, omdat zij ervan overtuigd waren dat de film anders zijn culturele relevantie en maatschappelijke impact zou verliezen. Met die kennis is het opvallend dat de film al in september van vorig jaar in première ging op Fantastic Fest en pas nu in Nederland een bioscooprelease krijgt.

De film is het nieuwe project van Gore Verbinski, een veelzijdige Amerikaanse regisseur die wereldwijd bekendheid verwierf met de mega-kaskrakers uit de ‘Pirates of the Caribbean’-franchise. Daarnaast staat hij bekend om zijn visueel verbluffende en uiteenlopende projecten, variërend van de ijzingwekkende horrorfilm ‘The Ring’  tot de met een Oscar bekroonde animatiefilm ’Rango’. De casting van Oscarwinnaar Sam Rockwell komt grotendeels op het konto van de invloedrijke castingdirector en producer Denise Chamian. Rockwell leidt een ijzersterke ensemblecast, waarin Haley Lu Richardson de rol vertolkt van Ingrid, een entertainer met een uitgesproken allergie voor elektronica. Daarnaast schitteren Michael Peña en Zazie Beetz als de leraren Mark en Janet, die samen met Juno Temple als de getraumatiseerde moeder Susan en Asim Chaudhry als Scott de dinergasten vormen die onvrijwillig worden meegesleept in de strijd tegen de kunstmatige intelligentie. Daarnaast zien we de jonge acteur Tom Taylor als de negenjarige jongen die onbewust de apocalyps in gang zet.

Achter de schermen wordt het creatieve team versterkt door vaste Verbinski-collaborateurs, waaronder editor Craig Wood en cameraman James Whitaker, die met hun cinematografie de dynamische en claustrofobische sfeer van de diner en de daaropvolgende vlucht perfect weten te vangen. De meeslepende, futuristische sfeer van de film wordt muzikaal ondersteund door een soundtrack van componist Geoff Zanelli. Alles resulteert in een intrigerende film die genres overschrijdt ofwel vermengt. Alles begint sterk, met een scène in een typisch Amerikaanse diner, waarbij de hectische energie van Sam Rockwell als verwaarloosde tijdreiziger je aandacht direct weet te grijpen. Als kijker ben je vanaf dat moment zoekende naar houvast, zeker zodra de personages de diner verlaten en de film zich verplaatst naar de buitenwereld. Aan de hand van flashbacks zien we een opeenstapeling van absurde subplots die de sterke opening toch wat naar de achtergrond duwen. Wie vervolgens hoopt dat de film zich herpakt in het laatste bedrijf komt bedrogen uit. Alles komt weliswaar samen in een visueel spectaculaire climax, maar als kijker blijf je op dat moment wat onbevredigt achter. Dan volgt echter nog een leuke twist die je als kijker achterlaat met een wrange, maar fascinerende spiegel over onze eigen technologische toekomst.

Good Luck, Have Fun, Don’t Die is een krankzinnige genre-hybride die soms worstelt met zijn eigen ambities. Al snel wordt namelijk duidelijk dat de zich bewust of onbewust met ‘Everything Everywhere All At Once’ probeert te meten qua visuele ambitie en existentiële chaos. De film vertoont met zijn gefragmenteerde en doldwaze structuur dan ook sterke parallellen met die film, al wordt dat niveau dan weer nergens gehaald. Toch balanceert de film met regelmaat op het scherp van de snede door hyper actueel te zijn en diepe existentiële angsten te verpakken in een jasje van absurdistische humor en hectische spanning. Toch kunnen we er niet omheen dat de film meer dan eens de neiging heeft om te bezwijken onder haar eigen ambitie en een wirwar aan bizarre zijpaden. Het eindresultaat is een prikkelende achtbaanrit die zeker niet ieders kopje thee zal zijn. Toch kunnen we niet ontkennen dat de film mede ook juist dankzij de torenhoge ambities niet alleen vermaakt, maar zijn publiek ook dwingt om kritisch na te denken over de onafwendbare samensmelting van mens en machine. Good Luck, Have Fun, Don’t Die is zeker geen film voor iedereen, maar een waanzinnig interessante genre-hybride en voor de liefhebbers van dit soort verhalen een absolute must-see.