Jeremy Durham zit in een routinevlucht van Seattle naar New Orleans en brengt het lichaam van zijn op tragische wijze overleden vriendin mee. Achterin de economische klasse ziet hij een oude man hevig hoesten en naar het toilet vluchten. Chloe, een jong meisje dat reist met haar moeder, zit tegenover Jeremy en raakt met hem aan de praat. De oude man komt in paniek naar buiten, begint te bloeden en sterft. Als andere reizigers ook ziekteverschijnselen beginnen te vertonen proberen twee stewards en een vrouwelijke air marshall de rust te bewaren. Bizarre technologische storingen volgen en de luchtverkeersleiding verliest het contact met het vliegtuig. Dan omsingelt een dichte wolk het toestel en volgt een reeks bovennatuurlijke gebeurtenissen en buitenaardse invloeden.

Steven Quale is een regisseur die zijn carrière begon onder de vleugels van een grote regisseur waarbij hij ervaring op deed om daar later een carrière omheen te bouwen. Zo was hij lange tijd 2nd Unit Director voor ene James Cameron toen hij ‘Titanic’ en ‘Avatar’ maakte. Het maakt natuurlijk dat Quale met een leuke rugtas begon aan zijn carrière als regisseur. In eerste instantie nog met televisiefilm ‘Superfire’ en vervolgens maakte hij ‘Aliens of the Deep’ samen met Cameron, maar sindsdien heeft hij aangetoond ook op eigen benen te kunnen staan. Niet dat hij qua kwaliteit ook maar in de buurt komt van Camerons’ werk overigens. Toch is hij wel verantwoordelijk voor de zeer verdienstelijke ‘Final Destination 5’ (die met de openingsscène op een hangbrug) en ‘Into the Storm’. Twee films die wellicht niet alle critici wisten te overtuigen, maar vooral financieel zeer succesvol bleken. Als je driemaal je budget weet op te halen doe je het gewoon heel goed. Toch moeten zijn films het veelal niet bepaald hebben van een diepgaand script.

Een ander punt is dat het na ‘Into the Storm’ flink mis ging. Met het 66 miljoen dollar kostende en door Luc Besson geschreven ‘Renegades’ ging Quale snoeihard onderuit. In een wereld waar je zo goed bent als je laatste werk leek Quale van de aardbodem verdwenen. Maar ondanks dat het negen jaar mocht duren keerde hij terug, net als dat hij terugkeerde naar het survivalgenre. Even terug naar waar hij goed in is zou je dus zeggen. Maar als je bedenkt dat Black Box het moet doen zonder bekende namen in de cast (de naam Tom Brittney zal hooguit een lampje doen oplichten bij de mensen die gekeken hebben naar de serie ‘Grantchester’) en met voor Hollywoodbegrippen bijzonder mager budget van 10 miljoen dollar weet je eigenlijk direct dat je je verwachting flink mag temperen. Toch begint het allemaal nog meer dan redelijk als een claustrofobische vliegtuigthriller, waarbij de onheilspellende sfeer aan boord van de noodlottige vlucht goed voelbaar is wanneer een mysterieuze ziekte uitbreekt.

Quale toont direct zijn talent voor het opbouwen van suspense in een afgesloten ruimte. Echter, het gaat helemaal fout als de filmt een bovennatuurlijke alien-horror element probeert te mengen met het verhaal. Zodra de buitenaardse wezens echter bezit nemen van de passagiers, transformeert de psychologische spanning in een chaotische, formulematige B-film. Het scenario leunt daarbij veel te zwaar op uitgekauwde clichés uit het genre. En wat ook niet helpt is dat de aliens aanvoelen als een matige kopie van iconische personages uit films als ‘Alien’ en ‘The Thing’, en dan ook nog eens zonder dat ze echt angstaanjagend worden. Visueel snijdt het mes aan twee kanten. Enerzijds weten de dichte, buitenaardse wolk en enkele praktische effecten overtuigen, maar anderzijds haalt de matige CGI de kijker volledig uit bepaalde scènes. Het grootste struikelblok is echter de oppervlakkige karakterisering. Hoofdpersonage Jeremy Durham mist de emotionele gelaagdheid die zijn tragische achtergrondverhaal vereist, waardoor zijn overlevingsstrijd je koud laat. De overige personages zijn louter wandelend kanonnenvoer dat voorspelbare beslissingen neemt om de plot vooruit te duwen. Het zorgt ervoor dat de film pijnlijk crasht door een pijnlijk gebrek aan originaliteit en diepgang.

Extra’s: Naast de film is er geen bonusmateriaal te vinden op de Blu-ray.

Black Box stijgt veelbelovend op, maar strandt al snel in een wolk van ongeïnspireerde sci-fi-clichés. Quale probeert creatief om te gaan met zijn beperkte budget, maar weet ondanks een moordend tempo en inventieve sterfscènes niet te verbloemen dat Black Box op bijna alle vlakken tekort schiet. Het maakt deze film tot weinig meer dan een B-film die de potentie van zijn beklemmende setting volledig verspeelt aan een ongeïnspireerd script. Waar genregenoten de isolatie gebruiken om paranoia tot een kookpunt te brengen, kiest deze film te snel voor uiterlijk vertoon en bombastische actie. Wat overblijft is een visueel wisselvallige film dat simpelweg te anoniem blijft in een reeds overbevolkt horrorlandschap. Het maakt dat Black Box uiteindelijk blijft steken in de lagere regionen van de sciencefiction-horror en herinnert ons eraan dat ook het succes van een dergelijke film toch vooral ook samengaat met een bezield script. Of we van Quale nog wat gaan horen zal nog maar zeer de vraag zijn.

Met dank aan Dutch FilmWorks voor het recensie-exemplaar.