Na Shelly’s dood zoekt Maya haar toevlucht in een kerk, waar ze verrast wordt door Gregory. Hij is daar om Shelly te herdenken. Maya wordt vervolgens kortstondig aangehouden door sheriff Rotter, maar ze steelt uit wantrouwen zijn patrouillewagen, verongelukt en wordt vervolgens ontvoerd door Gregory en Jasmine. Flashbacks onthullen dat Gregory de zoon van sheriff Rotter is. Nadat Gregory een klasgenoot vermoordde, besloot Rotter de misdaden van Gregory en Shelly te verbloemen om zijn eigen reputatie te beschermen, op voorwaarde dat ze geen dorpsgenoten uit Venus zouden doden. In het heden brengen Gregory en Dollface Maya naar een zaagmolen om Shelly’s lichaam te vernietigen in een houtversnipperaar. Ze houden Maya gegijzeld in hun ondergrondse schuilplaats, waar Gregory haar brandmerkt met een smiley-tatoeage en haar dwingt Shelly’s oude masker te dragen. Ondertussen arriveren Maya’s zus Debbie en haar man Howard in Venus omdat Maya nooit is aangekomen in Portland.

Dit derde hoofdstuk vormt het sluitstuk van een filmproject onder leiding van regisseur Renny Harlin. Harlin kende in een ondertussen ver verleden successen met films als ‘Die Hard 2’, ‘Cliffhanger’ en ‘The Long Kiss Goodnight’, maar ging ook pijnlijk onderuit met flops als ‘Cutthroat Island’ en ‘Driven’. Het opvallende aan deze trilogie is hoe ambitieus en grootschalig alles is opgezet door de complete nieuwe trilogie back-to-back op te nemen in Slowakije. De makers pakten de productie aan als één gigantische film van maar liefst vierenhalf uur, die vervolgens in drie losse hoofdstukken is opgedeeld. Dit zorgde voor een uniek en intensief draaiproces, waarbij het filmteam dagelijks moest wisselen tussen scènes uit verschillende delen. Het eerste hoofdstuk diende hierbij als een geüpdatete ‘remake’ van het origineel, waarna ‘Chapter 2’ en ‘Chapter 3’ de verhaallijn direct doortrekken naar een veel grotere, overkoepelende mythologie. Daarnaast gebruikt deze film de fundamenten van de eerdere films, zaken als de iconische maskers en de beklemmende sfeer, om juist dieper in te zoomen op de achtergrond en de ontstaansgeschiedenis van de gemaskerde moordenaars. Met deze aanpak pogen de makers om zowel een eerbetoon neer te zetten aan de eerdere films, als een doorlopend, karaktergedreven mysterie neer te zetten.

Gezien de back-to-back constructie zal het niemand verbazen dat de casting voortborduurt op de bezetting die in de eerste twee delen van de trilogie is geïntroduceerd. De hoofdrol ligt opnieuw bij Madelaine Petsch, die als Maya het emotionele anker van het verhaal vormt. Waar haar personage in de eerste twee films nog vooral een wanhopig slachtoffer was, transformeert ze in deze finale tot een overlever die de confrontatie met de moordenaars aangaat. Naast Petsch keert ook Froy Gutierrez als haar vriend Ryan, zij het via flashbacks. Verder werd er eerder al bewust gekozen om geen van de oorspronkelijke castleden te laten terugkeren aangezien deze trilogie een hervertellig betreft en geen direct inhoudelijk vervolg. Wel keert het iconische trio gemaskerde schurken (Man in the Mask, Dollface en Pin-Up Girl) uiteraard terug, waarmee ze min of meer als bindmiddel gelden voor de hele franchise. Verder wordt de cast aangevuld met ondersteunende rollen voor onder meer Gabriel Basso (als Gregory), Richard Brake (als de duistere Sheriff Rotter) en Ema Horvath, die als Maya’s zus Debbie het stadje Venus binnenstapt om het mysterie rond de verdwijning van haar zus op te lossen.

Met dit derde hoofdstuk brengt regisseur Renny Harlin zijn ambitieuze trilogie-experiment tot een slotakkoord, al laat het eindresultaat een flinke nasmaak achter. Na de lauwe reacties op de eerste film, die door critici grotendeels werd afgedaan als een overbodige, bijna scènewijze herhaling van de cultklassieker uit 2008, en de rommelige tweede film, dat probeerde de actie op te schroeven maar qua spanning de plank missloeg, waren de verwachtingen voor dit laatste deel behoorlijk getemperd. Toch waren er nog die hards die hoopten dat de beloofde ontrafeling van het mysterie en de achtergrond van de iconische, gemaskerde moordenaars de opzet van de eerdere delen recht zou breien. En we moeten toegeven dat het uitdiepen van het achtergrondverhaal zeker zorgt voor een aantal verrassende plotwendingen. Toch halen de onthullingen rondom het stadje Venus en de onderlinge relaties van de moordenaars veel van de rauwe, onvoorspelbare dreiging weg die de franchise ooit zo effectief maakte. Zoals zovaak voegt het juist toe aan het mysterie om dingen niet te laten zien, in plaats van ze te verklaren.  De regie van de ervaren Harlin is gestroomlijnd en biedt visueel strakke jump scares, maar de plotconstructie voelt bij vlagen geforceerd om de vierenhalf uur durende trilogie tot een bevredigend einde te breien. Gelukkig is daar nog Madelaine Petsch, die opnieuw een ijzersterke rol neerzet als een getraumatiseerde maar strijdbare overlever. Toch kunnen we er niet omheen dat de raadselachtige kracht die The Strangers ook had eigenlijk beter nooit verklaard had moeten worden.

Extra’s: Naast de film is er geen bonusmateriaal te vinden op de Blu-ray release.

The Strangers – Chapter 3 probeert het tekort aan schrikmoment op te vangen met antwoorden, al blijkt het ontrafelen van de mythe meteen ook de grootste valstrik. Als deze film een ding bewijst, dan is het toch vooral dat het opblazen van een beklemmend concept tot een drieluik meer een commerciële doel had dan een artistieke noodzaak. Waar de oorspronkelijke kracht van de originele films in de franchise lag in de kille, doelloze willekeur van gemaskerde vreemden, transformeert dit slotstuk de dreiging tot een bijna soap-achtige samenzwering vol verklaringen die niemand echt nodig had. Harlin levert een visueel verzorgde slasher af die qua tempo en opzichtige schrik-effecten best aan de oppervlakte blijft drijven, maar inhoudelijk trekt hij het fundament onder zijn eigen schurken vandaan. Hoe meer de mist rond het stadje Venus opklopt en de onderlinge verhoudingen worden uitgelegd, hoe minder angstaanjagend de beulen worden. De film leunt te zwaar op gezochte plottwists om de eerdere twee films gewicht te geven, waardoor het mysterie plaatsmaakt voor formulewerk. Dit finale hoofdstuk slaagt er simpelweg niet in om te overtuigen en wat overblijft is een onbevredigend slot dat de toegewijde horrorfan weliswaar van een definitief einde voorziet, maar de unieke magie van de reeks ook definitief de nek omdraait.

Met dank aan Dutch FilmWorks voor het recensie-exemplaar.