Ulysses treedt aan als interim-sheriff in het welvarende Normal, Minnesota, waar hij zich aanvankelijk vooral bezighoudt met alledaagse klachten van de dorpsbewoners. Terwijl hij kennismaakt met de egoïstische burgemeester en vriendschap sluit met Moira, een levensmoeie barvrouw, koestert hij groeiende argwaan over de mysterieuze dood van zijn voorganger. De situatie escaleert wanneer Lori en Keith, een onhandig koppel op doorreis, stuntelig de lokale bank proberen te overvallen. Ulysses betreedt de bank om de gemoederen te bedaren, maar wordt onverwachts in de rug geschoten door zijn eigen adjunct. Dankzij zijn kogelvrije vest overleeft hij de aanslag, waarna zijn collega’s meedogenloos het vuur openen op het gebouw en er meerdere doden vallen. Schuilend in de bankkluis ontdekt Ulysses een immens geheim. De kluis blijkt tjokvol te liggen met een enorme hoeveelheid contant geld, goudstaven en zware militaire wapens. De burgemeester legt uit dat het stadje het vermogen van een Yakuza-misdaadsyndicaat bewaart, wat de inwoners schatrijk maakt. Wanneer Ulysses het aanbod weigert om als permanente sheriff de overvallers te elimineren en in plaats daarvan de kant van de overvallers kiest, ontstaat er al snel totale chaos.

Deze actiethriller is een samenwerking tussen regisseur Ben Wheatley en scenarist Derek Kolstad, de geestelijk vader van de ‘John Wick’-franchise. Kolstad schreef het oorspronkelijke script met de intentie om een grimmige, eigentijdse neo-western te creëren waarin de claustrofobische sfeer van een ingesneeuwd Amerikaans stadje botst met buitensporig, gestileerd geweld. Het concept werd gebouwd rond het idee van een ogenschijnlijk idyllische, welvarende gemeenschap die haar rijkdom dankt aan een duister geheim pact met de georganiseerde misdaad. Door een kleinschalige bankoverval te combineren met grootschalige samenzweringen rond een internationaal syndicaat zoals de Yakuza, zocht de productie naar een balans tussen een klassieke kogelregen-actiefilm en een donker komische misdaadthriller. De opnames vonden voornamelijk plaats op locatie in Canada, waar het barre winterlandschap en de barre weersomstandigheden werden benut om een tastbaar gevoel van isolement te versterken. Dit visuele element speelt een cruciale rol in het narratief. De opkomende sneeuwstorm snijdt de personages niet alleen fysiek af van de buitenwereld, maar escaleert ook de paranoia en het geweld binnen de dorpsgrenzen. Het resultaat is een productie die bewust refereert aan klassieke beleggeringsfilms en thrillers waarin de corruptie niet bij een enkele schurk ligt, maar diepgeworteld is in de gehele gemeenschap en de lokale infrastructuur.

De cast van Normal wordt aangevoerd door Bob Odenkirk die wereldwijde bekendheid verwierf met zijn vertolking van de gladde advocaat Saul Goodman in de series ‘Breaking Bad’ en ‘Better Call Saul’. Met de actiefilm ‘Nobody’, eveneens geschreven door Derek Kolstad, bewees hij daarnaast verrassend overtuigend te zijn als doorgewinterde actieheld.Hier vertolkt hij de rol van interim-sheriff Ulysses, waarbij hij opnieuw laat zien hoe goed hij uit de voeten kan met rollen waarin alledaagse menselijkheid verschuift naar rauwe actie. Odenkirk brengt een perfecte balans tussen droogkomische vermoeidheid en fysieke gedrevenheid. Hij wordt omringd door een opmerkelijke bijrolcast. Zo vertolkt televisie-icoon Henry Winkler de corrupt-charmante burgemeester Kibner en geeft ‘Game of Thrones’-ster Lena Headey gestalte aan Moira, de geharde barvrouw met wie Ulysses een band opbouwt. De dynamiek tussen Odenkirks nuchtere optreden en het uitgesproken tegenspel van Winkler en Headey versterkt de beklemmende, absurde sfeer in het stadje.

Met Normal levert Ben Wheatley een misdaadthriller af die leunt op een fascinerend uitgangspunt, maar uiteindelijk verzuipt in haar eigen ironie en kogelregens. Hoewel de keuze om een volledige gemeenschap te veranderen in een corrupt syndicaat voor een Yakuza-kartel op papier verfrissend klinkt, blijft de uitwerking verrassend formulematig. De film probeert krampachtig het gestileerde, meedogenloze geweld van films als John Wick te combineren met de onderkoelde sneeuwabsurditeit van een Fargo, maar slaagt er niet in een echt eigen identiteit te vinden. Het script van Derek Kolstad vervalt na een veelbelovende, sfeervolle opbouw bovendien al snel in een chaotische keten van vuurgevechten die door de overdaad aan spektakel hun spanning verliezen. De dank gaat volledig uit naar Odenkirk, die de boel nog enigszins bij elkaar houdt, maar zelfs zijn natuurlijke charisma kan niet verhullen dat zijn personage Ulysses nauwelijks echte diepgang krijgt. Ook het potentieel van de bijrollen wordt grotendeels verkwanseld ten gunste van opeenvolgende actiescènes. De visuele isolatie in het besneeuwde Minnesota levert sfeervolle beelden op, maar de plotwendingen voelen geforceerd en de climax overspeelt zijn hand met een overdosis aan cartooneske escalatie.

Extra’s: Naast de film is er geen bonusmateriaal te vinden op de Blu-ray release.

Normal is een vermakelijke film die te veel leunt op beproefde genreregels om werkelijk te verrassen. Het levert een film op die continu schommelt tussen een beklemmende zedenschets en een pretentieloze kogelregen. Het gegeven van een ingesneeuwd dorpje waar elke burger op de loonlijst staat van de georganiseerde misdaad is natuurlijk een heerlijk macaber fundament. Helaas kiest het scenario al snel voor het platgetreden pad van voortdurende escalatie. Waar de film aanvankelijk intrigeert door de beklemmende, paranoïde sfeer in een ijzig Minnesota, verandert de tweede helft van de film in een bij vlagen vermoeiend vurenfestijn. De gevechten zijn strak in beeld gebracht, maar missen de creatieve inventiviteit om echt bij te blijven. Bob Odenkirk is zonder twijfel het kloppende hart van de productie. Net als in de Nobody-films geeft hij zijn personage een tastbare menselijkheid en melancholie mee die de film broodnodig heeft. Toch schuurt het dat de ondersteunende cast veroordeeld wordt tot eendimensionale figuranten in een oververhitte overlevingsstrijd. Wat een bijtende satire op de Amerikaanse droom en moreel verval had kunnen worden, verzandt zo in een wat mechanische uitputtingstest voor de hoofdpersoon. Het maakt dat Normal onderaan de streep blijft daardoor steken als een stijlvolle, maar inhoudelijk vrij magere genre-oefening die te vaak kiest voor luidruchtig spektakel boven karakterontwikkeling.

Met dank aan The Searchers in samenwerking met Remain In Light voor het recensie-exemplaar.