Op 19 juni 1990 raakt onderzoeker Naren Warne van het Async Research Institute afgescheiden van zijn groep en verdwaalt hij in d een labyrintische, buitendimensionale ruimte vol doffe gele kamers, zoemende tl-buizen, eindeloze gangen en vervormd meubilair. Terwijl hij wanhopig probeert om hulp in te roepen, wordt Naren achtervolgd en gedood door een onzichtbare entiteit, waarna Async-wetenschappers de herstelde camerabeelden van dit tragische incident bekijken. Enige tijd later worstelt Clark, een mislukte architect die eigenaar is van een sukkelende meubelzaak in San Jose, Californië, met zijn alcoholisme en een spaak gelopen huwelijk. Hij zoekt hulp bij therapeut Mary Kline, die zelf nog kampt met trauma’s rond de sloop van haar ouderlijk huis en de institutionalisering van haar agorafobische moeder. Clark vraagt zijn assistent-manager Kat en haar vriend Bobby om een tv-commercial te filmen waarin hij verkleed gaat als de piratenmascotte van de winkel. Terwijl hij in de winkel verblijft, vallen hem vreemde lichtflikkeringen en een haperende televisie op. Als hij de meterkast controleert, ontdekt hij een gloeiende kier in de muur. Wanneer hij dichterbij komt, valt hij erdoorheen en belandt hij in de Backrooms. Daar stuit hij op de achtergelaten spullen van Naren en ontsnapt hij op het nippertje terug naar de winkel wanneer een onzichtbare gedaante hem op de hielen zit.

Backrooms is gebaseerd op Parsons’ webreeks, die op zijn beurt weer werd geïnspireerd door de ‘Backrooms’-creepypasta en dit is dan weer een verzamelnaam voor griezelverhalen, legendes of urbane mythes die op internet worden gedeeld. De Backrooms zijn een fictieve locatie die in 2019 ontstond op een 4chan-thread en sindsdien is uitgegroeid tot een bekend fenomeen. Ze worden doorgaans afgebeeld als een oneindig groot, buitendimensionaal complex van lege, benauwende kamers met een gele esthetiek, dat per ongeluk kan worden betreden door de fysieke realiteit te verlaten. Fans en makers hebben deze griezelige wereld inmiddels vertaald naar diverse videogames en korte films. Een cruciaal moment in de mainstream popularisering vond plaats in 2022, toen de jonge Amerikaanse YouTuber Kane Parsons een korte film over de Backrooms online zette. Dit groeide uit tot een succesvolle webreeks van 25 afleveringen, wat een enorme golf aan nieuwe content ontketende. Het succes van deze virale videoreeks leidde uiteindelijk tot deze officiële filmadaptatie, geregisseerd door Parsons zelf, waarmee de griezelige esthetiek van liminale ruimtes definitief naar het grote publiek werd gebracht.

In mei 2025 raakten Chiwetel Ejiofor en actrice Cristin Milioti in gesprek voor de hoofdrollen in de film, waarbij de komst van Ejiofor de maand daarop officieel werd bevestigd en Will Soodik werd aangetrokken voor het script. Omdat de deal met Milioti uiteindelijk afketste, werd Renate Reinsve in juni aangetrokken als haar vervangster. In juli werd de cast verder versterkt met Mark Duplass, Finn Bennett, Lukita Maxwell en Avan Jogia. Voor Jogia was deze rol extra bijzonder, aangezien hij al een grote fan was van de oorspronkelijke webreeks van Kane Parsons. Ondanks dat zijn personage een bescheiden rol vertolkt, besteedden Jogia en Parsons tijdens de productie veel tijd aan het bespreken van de diepere ‘lore’ van de filmwereld. Toch is Ejiofor wel het gezicht van de film oogstte wereldwijd lof voor zijn indrukwekkende vertolking van Solomon Northup in het Oscarwinnende drama ’12 Years a Slave’. Daarnaast is hij bij het grote publiek bekend van talloze andere bekende blockbusters en producties. Echter, ondanks de indrukwekkende sterrencast, is de echte hoofdrol niet weggelegd voor de acteurs, maar voor de eindeloze, benauwende gangen van de Backrooms zelf.

De filmadaptatie van Kane Parsons’ virale webreeks brengt de internetmythe op indrukwekkende en vaak adembenemende wijze tot leven, al laat het eindresultaat een ietwat dubbel gevoel achter. Visueel en qua vormgeving is de film bijzonder indrukwekkend. De esthetiek van de beruchte liminale ruimtes is angstaanjagend natuurgetrouw nagebootst. De claustrofobische, eindeloze zee van doffe gele tapijten, de zoemende en flikkerende tl-buizen en het slecht passende meubilair creëren een tastbare sfeer van isolatie die rechtstreeks onder je huid kruipt. Ook de subtiele, minimalistische geluidsvormgeving versterkt de dreiging aanzienlijk, waardoor je als kijker constant op je hoekje zit. Toch laat het verhaal op dramatisch vlak wat steken vallen. Hoewel de eerste akte de tijd neemt voor sfeerschepping en interessante menselijke intriges introduceert met personages die worstelen met hun eigen demonen, verliest de narratieve boog halverwege wat aan kracht zodra de focus volledig verschuift naar survival-horror. De plot voelt daarbij bij vlagen fragmentarisch aan, alsof de overstap van YouTube-korte films naar een speelfilm met een groter budget net iets te veel wringt in de structuur. Ondanks een indrukwekkende sterrencast, merk je daarnaast al snel dat de echte hoofdrol niet voor de acteurs is weggelegd, maar voor de eindeloze, benauwende gangen van de Backrooms zelf. ∙

Extra’s: Naast de film is er aardig wat bonusmateriaal te vinden op de Blu-ray release.
∙ Everything Must Go Bonus Footage (16:07) De zogenaamde extended version, die extra beelden geeft van de Backrooms van een ogenschijnlijke verkenning door Async.
∙ Audiocommentaar: Een informatieve track verzorgd door filmmakers Kane Parsons, Edward J. Douglas, Eugenio Battaglia en Edo Van Breemen.
∙ Building the Backrooms Featurette (25:50) Biedt interessante achtergrond- en productie-informatie over het bouwen van de Backrooms.
∙ VFX & Scene Breakdown(15:58) Toont hoe Parsons verschillende visuele effecten bespreekt, waaronder zijn ervaring met Blender.
∙ Prop Tour (01:45) Een grappige blik op een backroom, wederom begeleidt door Parsons.
∙ VFX Breakdown – Opening Scene (05:24) Met optioneel commentaar van Ed Douglas en Calvin Romaine.

Backrooms is een gedurfd experiment dat de brug slaat van internetfenomeen naar avondvullende film, waarbij vooral de visuele flair en een benauwende sfeer je nog lang na vullen blijven. Waar critici ongetwijfeld zullen vallen over de soms onevenwichtige plotstructuur en de dunner wordende narratieve lijn in het tweede uur, blinkt de productie uit in pure sfeerschepping. Het is een film die je moet ondergaan. Niet zozeer vanwege een diepgaande karakterontwikkeling of een conventioneel Hollywood-verhaal, maar vanwege het claustrofobische labyrinth dat regisseur Kane Parsons met liefde voor de oorspronkelijke lore heeft neergezet. Liefhebbers van horror, internetcultuur en unieke esthetiek zullen hier hun hart ophalen aan een angstaanjagend tripje naar de randen van de realiteit. En ja, we kunnen er niet omheen dat het script hier en daar wat steekjes laat vallen en ook de menselijke personages soms ondergesneeuwd raken door de grootsheid van de omgeving, maar het geheel is zonder meer een intrigerende ervaring. Het is precies deze compromisloze duik in het onbekende die de film transformeert tot een fascinerend stuk moderne cultuur, dat bewijst dat de meest angstaanjagende monsters niet altijd fysiek hoeven te zijn, maar soms simpelweg schuilen in een eindeloze, gele gang waar de tijd stilstaat.Met dank aan Dutch FilmWorks voor het recensie-exemplaar.