Niemand is veilig… Als na ruim 37 jaar de grachten van Amsterdam opnieuw worden opgeschrikt door gewelddadige moorden, wordt de jonge rechercheur Tara Lee op de zaak gezet. Ver weg van Amsterdam geniet Eric Visser van zijn welverdiende pensioen. Als hij hoort van de moorden besluit hij om als zelfbenoemde beroepsbemoeial polshoogte te nemen. Het is een interesse die door Tara niet direct op waarde wordt geschat. De twee raken alleen toch tot elkaar veroordeeld als het aantal moorden in rap tempo oploopt en er een link lijkt te bestaan met de gebeurtenissen uit het verleden. Terwijl de angst steeds meer grip krijgt op de stad duiken Tara en Eric in het duistere verleden dat ook nu weer om zich heen grijpt.

De hoogtijdagen van regisseur Dick Maas lijken achter hem te liggen. Toch is een film van zijn hand altijd iets om naar uit te kijken. Meer dan terecht natuurlijk, als je beseft dat hij verantwoordelijk is voor Hollandse klassiekers als De Lift, Amsterdamned en de Flodder-films. Nadat hij een mislukte poging deed om ook in Amerika een carrière van de grond te krijgen (zo regisseerde hij met Down een remake van zijn eigen De Lift), maakte hij in Nederland een succesvolle comeback met Moordwijven en Sint. Toch waren het daarop volgende Quiz en Prooi beide niet succesvol (in eigen land). Het altijd maar groot durven denken leek zich dan ook meer en meer tegen Maas te keren, vooral ook door het Nederlandse filmklimaat. Zo is hij altijd gebonden aan een beperkt budget, zeker voor het soort film dat hij probeert neer te zetten. Ook kan je je afvragen of zijn stijl van film maken nog wel gepruimd wordt door de huidige generatie.

In december 2023 werd bekend gemaakt dat Maas werkte aan een vervolgfilm op de Nederklassieker uit 1988. Nieuws dat groot werd gebracht, mede ook omdat de release gelijk zou gaan vallen met het 750-jarig bestaan van de stad. Opeens waren daar ook gelijk weer verwachtingen. Toch waren kenners ook sceptisch. Toch kunnen we de liefhebbers van Maas gerust stellen. Amsterdamned II heeft weer alle kenmerken van zijn beste werk; een eenvoudig plot, een flinke dosis zwarte humor en een hoog tempo. Ook Huub Stapel keert terug, een van die andere ingrediënten van zijn successen. Als pensionado keert zijn Eric Visser terug naar de stad die zijn carrière maakte, al laat hij een deel van de actie dit keer aan Holly Mae Brood. Even wordt de deur open gezet voor wat diepgravende achtergronden vol mijmeringen over het verleden. Echter, nog voordat dit echt de kans krijgt om goed op poten gezet te worden schakelt de film een paar versnellingen op om zich te richten op dat waar Maas in uitblinkt.

En dan hebben we het natuurlijk over het neerzetten van ijzersterke actiescènes en het opbouwen van de spanning. Dat blijkt overigens al direct in de ijzersterke openingsscène, misschien wel een van de beste scènes van de hele film. En natuurlijk is daar weer een achtervolging door de grachten. Het redt het allemaal niet bij het origineel, maar voelt ook nergens als een slap aftreksel. Maar waar sommige tekortkomingen met gemak te wijten zijn aan het budget, hadden andere zaken makkelijk voorkomen kunnen worden. Zo wordt er even een bekertje koffie gedronken in een sectieruimte en leiden twee biertjes die genuttigd worden in een café een geheel eigen leven qua continuïteit. Toch is dat vooral azijnpissen en zouden we vooral heel blij moeten zijn dat het Maas is gelukt om nog een grootse film als deze uit de grond stampen. En ondanks dat je ook kan zeggen dat de cirkel rond is, gun je Maas vooral ook een succes om wellicht toch nog eenmaal Nederland te verrassen met een volledig nieuwe film.

Amsterdamned II is een hoogst vermakelijke film, al maakt het dat niet direct een goede film. De film is een feest der herkenning en zit overvol met knipogen naar de klassieker van weleer. En waar dat in andere handen vast had geleid tot een slap aftreksel (Black Lotus iemand?), doet Maas hier waar hij goed in is. Natuurlijk valt er het nodige te zeggen over het scenario, maar dat was nooit zijn sterkste punt. Wel laat Maas zien dat hij het nog zeker niet verleerd is om een goede actiescène neer te zetten. Daarnaast weet hij ons weer heerlijke dialogen voor te schotelen, waarbij hij soms met een lekkere botte bijl in de rondte zwaait. Of het altijd allemaal even goed is kan je je afvragen, maar eigenlijk zouden we een dergelijke film toch vooral moeten omarmen in een filmlandschap over het algemeen bevolkt wordt door romkoms. Daarnaast zullen fans van het origineel niet kunnen ontkennen dat zij met een grote grijns, en soms een grinnik, de film hebben bekeken.