Op 31 maart 1943 glipt Lorenz Hart weg van de première van Oklahoma!, de nieuwe Broadway-musicalhit die zijn voormalige creatieve partner Richard Rodgers samen met Oscar Hammerstein II heeft geschreven. Hart arriveert bij restaurant Sardi’s, waar de voorbereidingen voor de openingsavond in volle gang zijn. De spraakzame, cynische en pas afgekickte Hart voert een gesprek met barman Eddie en sergeant-pianist Morty. Ze leven mee met Hart terwijl hij klaagt over het sensationele succes van de musical die hij weigerde te schrijven, en over de staat van zijn eigen carrière.

In juni 2024 werd een biopic over songwriter Lorenz Hart aangekondigd. Een film die regisseur al gelange tijd wilde maken en waarvoor hij Ethan Hawke al jaren geleden had gepolst. Echter, hij vond Hawke toen nog te jong om de rol te spelen. De film markeert alweer hun negende film samenwerking, waaronder grote successen als Boyhood en de Before-trilogie. Nu zal de naam Lorenz Hart niet direct bij iedereen een belletje doen rinkelen, maar voordat componist furore maakte aan de zijde van Oscar Hammerstein II waren zij samen verantwoordelijk voor nummers als Blue Moon, The Lady Is a Tramp, Manhattan, Bewitched, Bothered and Bewildered en natuurlijk My Funny Valentine. Deze film focust zich op de laatste jaren van zijn leven.

Ethan Hawke dus, een duizendpoot die ondertussen alweer meer dan veertig jaar in het vak zit. Zijn doorbraak kende hij met Dead Poets Society, waarna hij onder andere te zien was in klassiekers als Gattaca, Training Day en de eerder genoemde Before-trilogie. Zijn veelzijdigheid staat buiten kijf en ook nu laat hij zich weer van zijn beste kant zijn. Voor de rol van Hart schoor hij zijn hoofd kaal, om Harts’ over zijn schedel gekamde zo getrouw mogelijk weer te geven. Hawke krijgt gezelschap van de altijd goede Bobby Cannavale en Andrew Scott, die beide eigenlijk net niet helemaal de ruimte krijgen om hun talent ten volste te benutten. Die eer is hier volledig aan Hawke. Als love-interest is daar de in de film piepjonge Margaret Qually, de prachtige dochter van Andie MacDowell. Ze lijkt er vooral te zijn om de staat van Harts’ een extra laag te geven.

Als we verder naar Blue Moon kijken moeten we constateren dat het de film vooral overkomt als toneelstuk. Niet dat dit persé negatief is, maar het is allemaal wat statisch. De film speelt zich voornamelijk af in het restaurant. Voor de kenners van Linklaters’ oeuvre is de film ook een flinke stijlbreuk. Natuurlijk, hij heeft al vaker laten zien met meer genres raad te weten. Toch scoorde Linklater zijn grootste successen met coming-of-age films waarbij authenticiteit de boventoon voerde. Echtheid dus, met daarbij Boyhood als hoogtepunt. Met Blue Moon tapt hij uit een heel ander vaatje en als we heel eerlijk zijn is het eigenlijk echt niet allemaal even boeiend. En toch is er voldoende kwaliteit zichtbaar. Dat de film daarnaast nog wat verder in de plus eindigt komt door uitstekend schrijfwerk en Hawke, die met zijn uitzonderlijk sterke prestatie diverse malen maakt dat je aan zijn lippen hangt.

Blue Moon is een opvallende film van Richard Linklater die met egards wordt voorzien door een voortreffelijk optreden van Ethan Hawke. De film is niet bepaald de meest flitsende in het oeuvre van Linklater, al had hij al langer de wens deze film te maken. En eigenlijk kent de film naast Hawke opvallend wat grote namen. Opvallend omdat deze eigenlijk amper de ruimte krijgen om echt te schitteren. En ook de structuur van de film is maar weinig bijzonder, waarbij de sterfscène van het hoofdpersonage al direct aan het begin van de film wordt getoond. Toch valt er voor de liefhebber genoeg te genieten, met goed geschreven dialogen en een ijzersterke Hawke. Het maakt Blue Moon tot een film die liefhebbers van de betere filmhuis-film zeker zal kunnen bekoren.