Wanneer zijn alleenstaande moeder overlijdt, zint de in New York werkzame pakkenverkoper Becket op wraak en de gigantische familieerfenis van 28 miljard dollar. Een erfenis waar hij, doordat zijn moeder werd verbannen uit de schatrijke Redfellow-familie, nooit recht op leek te hebben. Gedreven door de laatste woorden van zijn moeder om te vechten voor het leven dat hij verdient, richt hij zich vastberaden en vindingrijk op de zeven familieleden die nog tussen hem en de erfenis in staan. Zijn meedogenloze plan begint succesvol als hij zijn neef Taylor ombrengt, waarna Taylors vader Warren hem een droombaan aanbiedt bij zijn investeringsbedrijf. Terwijl Becket de ene na de andere rivaal uitschakelt en ondertussen een gepassioneerde relatie opbouwt met Ruth, groeit er onverwacht een diep respect tussen hem en zijn oom Warren. Becket besluit te stoppen met moorden, maar als Warren aan een hartaanval overlijdt en er nog slechts één obstakel over blijft raakt zijn plan in een stroomversnelling.

De totstandkoming van de zwarte komedie How to Make a Killing kent een opmerkelijke en langdurige geschiedenis die al rond 2014 begon. Regisseur en scenarist John Patton Ford schreef het oorspronkelijke scenario destijds als een eigentijdse Amerikaanse herinterpretatie van de klassieke Britse satirische film ‘Kind Hearts and Coronets’, gebaseerd op de roman ‘Israel Rank’ van Roy Horniman. Het script belandde onder de titel ‘Rothchild’ op de befaamde Black List van de beste onverfilmde Hollywood-scenario’s en zweefde vervolgens bijna een decennium rond in de filmindustrie. Het project kwam pas van de grond na het succes van Fords regiedebuut ‘Emilly the Criminal’. Productiebedrijf StudioCanal bezat nog steeds de rechten van het oude script en benaderde Ford om zijn eigen verhaal alsnog naar het witte doek te brengen, waarna ook Blueprint Pictures en A24 instapten voor de verdere productie en distributie. Wat leuk is om te weten is dat, hoewel de satirische thriller zich afspeelt binnen de steenrijke bovenlaag van New York en Long Island, de film uit praktisch en financieel voornamelijk werd opgenomen in en rond Kaapstad, Zuid-Afrika. Samen met een tweede draaiploeg op locatie in New York werd zo de filmische illusie van extreme rijkdom overtuigend tot leven gebracht.

Zoals eerder vermeld werden er op diverse momenten verschillende grote namen aan de film gekoppeld. Zo werden Shia LaBeouf en zelfs Mel Gibson ooit genoemd voor de hoofdrol. De productie kreeg een cruciale impuls toen Glen Powell werd gecast als hoofdrolspeler Becket Redfellow. Powell heeft zich na zijn doorbraak aan de zijde van Tom Cruise in Top Gun: Maverick al meermaals laten gelden in behoorlijk diverse films en ook hier benut hij weer zijn natuurlijke charme om van Becket een even sociopathische als intrigerende antiheld te maken die zich een weg baant door de elite. Om de complexe dynamiek rondom Becket kracht bij te zetten, werd de bezetting aangevuld met Margaret Qualley in de rol van zijn berekenende jeugdvriendin Julia Steinway en Jessica Henwick als Ruth, de vriendin van zijn neef met wie hij een gepassioneerde relatie krijgt. Ed Harris vertolkt de ijzig wrede patriarch en grootvader Whitelaw Redfellow, terwijl karakteracteur Bill Camp de rol op zich neemt van oom Warren, die onwetend een emotionele vaderfiguur voor Becket wordt. Het rijtje excentrieke familiewezen dat als slachtoffer dient, wordt kleurrijk ingevuld door onder meer Zach Woods als neef Noah, Topher Grace als de schijnheilige dominee Steven en Raff Law als neef Taylor.

Zoals je mag verwachten op basis van het promotiemateriaal en het artwork voor de film is hier een glansrol weggelegd voor Glen Powell, die de film moeiteloos op zijn schouders draagt. Het is knap hoe hij de kijker meeneemt op zijn reis en ondanks zijn wrede daden toch sympathie laat voelen voor zijn meedogenloze personage. Toch kunnen we er niet omheen dat het scenario van regisseur John Patton Ford meer dan eens tekort schiet. Waar genregenoten zoals ‘Knives Out’ een vlijmscherpe en maatschappijkritische satire weten neer te zetten, blijft deze thriller voornamelijk aan de oppervlakte steken. De moordaanslagen voelen soms repetitief aan en de plotwendingen missen af en toe echte spanning en het ontbreekt aan emotionele impact. Niet dat de film volledig als mislukt bestempeld kan worden overigens, naastdat Powell heerlijk op dreef is kent de film aan aangenaam tempo, stijlvolle visuele keuzes en een flinke dosis zwarte humor. Geen meesterwerk, maar toch zeker een fijn en luchtig tussendoortje. Toch is dit vooral ook een film die nog maar eens Powells status als Hollywoods nieuwste dragende topacteur bevestigt.

Extra’s: Naast de film is er geen bonusmateriaal op de Blu-ray release te vinden.

How to Make a Killing mist net de benodigde scherpe diepgang in het script om echt op te vallen, maar bevestigt wel opnieuw de status van Glen Powell als ultieme Hollywood-leading man. John Patton Ford levert met zijn strakke regie en opvallende locaties een visueel verzorgde productie af die, ondanks een soms voorspelbaar verloop en een gebrek aan echte maatschappijkritische scherpte, geen moment verveelt. Het is uiteindelijk de ijzersterke cast die de film naar een hoger niveau tilt. Naast overtuigende bijrollen van veteraan Ed Harris en Bill Camp draait de film volledig op het onmiskenbare charisma van Powell, die zelfs van een berekenende sociopaat een fascinerende antiheld weet te maken. De film mag dan nergens de gehoopte vlijmscherpe satire zijn, maar als vermakelijke misdaadthriller vol zwarte humor en vlot tempo staat het geheel als een huis. Voor wie op zoek is naar een luchtig, stijlvol en meeslepend tussendoortje is How to Make a Killing dan ook zeker een aanrader.

Met dank aan Dutch FilmWorks voor het recensie-exemplaar.