Begin jaren ’80 woont de 12-jarige John Davidson als zoon van een arbeidersgezin in Galashiels in de Schotse Grensregio. Hij droomt van een carrière als keeper en begint aan zijn middelbare schooltijd. Wanneer hij hoort dat een scout langskomt om zijn vaardigheden te beoordelen, krijgt hij vanuit het niets last van tics en oncontroleerbare bewegingen. De scout druipt af, tot grote teleurstelling van Johns’ vader. En ook op school beginnen dingen op te vallen. Niet alleen start hij per ongeluk een vechtpartij, ook denkt dat directeur dat hij zijn tics veinst om de aandacht te trekken. Uiteindelijk wordt hij zelfs van school verbannen. Al snel zet zijn aandoening ook het huwelijk van zijn ouders onder druk. Radeloos probeert John om zelfmoord te plegen door een rivier in te lopen. Uiteindelijk krijgt hij de diagnose Tourette, een aandoening waar nog maar weinig over bekend is. Als volwassene begint John zich steeds meer in te zetten om Tourette meer bekendheid te geven.

I Swear is gebaseerd op het waargebeurde verhaal van John Davidson, een Schot die lijdt aan een ernstige vorm van Tourette. Voor de regie tekent Kirk Jones die eerder verantwoordelijk was voor films als Nanny McPhee, Everybody’s Fine en My Big Fat Greek Wedding 2. Dat hij de film tevens heeft geschreven en geproduceerd zegt direct het project hem na aan het hart ligt. Het was ook Jones die de knoop doorhakte om Robert Aramayo te casten voor de rol van volwassen John Davidson. Hij liet zelfs optekenen dat hij Aramayo gecast had zonder enige auditie, een ongebruikelijke keuze. En als je dan bedenkt dat Aramayo eigenlijk vooral bekend is van zij rol als Elrond in de Prime-serie ‘The Lord of the Rings: The Rings of Power’ moeten we zeggen dat het een opvallende keuze is geweest. Maar wel een schot in de roos!

Wat Aramayo hier laat zien is namelijk niet minder dan indrukwekkend te noemen. Hij mocht dan ook zeer terecht de BAFTA mee naar huis nemen voor ‘Beste Acteur in een Hoofdrol’. Zijn performance is volledig geloofwaardig te noemen, van de oncontroleerbare bewegingen en scheldpartijen tot de subtielere tics. Dat geldt ook voor Scott Ellis Watson die de jonge Davidson speelt. Het is bijzonder indrukwekkend hoe hij verbeeldt hoe de aandoening hem meer en meer in zijn greep krijgt. En dan is er natuurlijk nog Peter Mullan, een acteur die keer op keer geweldig werk levert, maar voor het grote publiek geen bekende naam zal zijn. Hij heeft hier een relatief kleine-, maar wel essentiële bijrol. Oh en laten we ook Shirley Henderson niet vergeten, de actrice die een flinke erelijst heeft maar toch vooral bekend is als ‘Moaning Myrtle’ uit de Harry Potter-films. Geloof het of niet maar de actrice is 60 jaar en zet hier een fragiele rol neer als moeder van Davidson.

Maar wat het knapste is aan I Swear -een titel die overigens perfect de lading dekt- is dat de film op een uiterst prettige manier luchtige momenten blijft serveren ondanks zijn zware onderwerp. Die trend wordt al direct gezet in de openingsscène en keert meermaals terug. Op de een of andere manier heeft Tourette dan ook iets grappigs, hoe raar dat ook klinkt. Zo is er een geweldige scène waarbij Davidson in de auto stapt bij een meisje dat ook Tourette heeft en de twee eerst even helemaal los gaan tegen elkaar. Het moet een hilarische blooperreel zijn. Toch kunnen we er niet omheen dat Tourette natuurlijk een heftige aandoening is. Een waar ook veel misverstanden over zijn. Je ziet het in eerste instantie niet direct aan iemand en dat maakt het dat verkeerde aannames worden gedaan. Dat wordt in de film zeer treffend neergezet. En ondanks dat er tegenwoordig veel meer bekend is, maakt de film zich aan het einde sterk voor meer maatschappelijk bewustzijn rondom de aandoening.

I Swear is een prachtig verhaal over veerkracht aan de hand van magnifiek acteerwerk. De film probeert nergens de zware kant van Tourette te verbloemen, maar brengt alles wel op een manier die zowel serieus als luchtig is. Aan de hand van een ijzersterk optreden van met name Robert Amarayo wordt je als kijker helemaal meegenomen in het verhaal van Davidson. I Swear, ik vloek, het dekt de lading ergens, al schuilt er natuurlijk een volledige nachtmerrie achter. Hierbij lijk je je leven eigenlijk min of meer te verliezen doordat je de controle verliest, wat leidt tot oncontroleerbare bewegingen, kreten en scheldkannonades. Dat er daarnaast nog zoveel mogelijk is blijkt de hartverwarmende boodschap achter de film, met onder andere een wederom prachtige rol van Peter Mullan als kloppend hart. Want zoals het in de film treffend wordt gezegd: “The problem is not Tourette’s, the problem is that people don’t know enough about Tourette’s.”