Jeff Buckley, een enorme muzikale belofte die vroeg overleed waardoor de belofte voor altijd onvervuld bleef. Zijn enige studioalbum, Grace (1994), vestigde hem als een van de grootste talenten van zijn generatie. Tot een definitieve doorbraak kwam het nooit. Hij was bezig met zijn tweede album. Een album waarvoor hij de lat voor zichzelf haast onhaalbaar hoog legde. Het mocht nooit zover komen. Jeff verdronk in 1997 op 30-jarige leeftijd. It’s Never Over, Jeff Buckley is het verhaal van een rijzende jonge ster met een buitengewone stem en grensverleggend kunstenaarschap, vertelt aan de hand van nooit eerder vertoond materiaal uit Buckley’s archieven en persoonlijke verhalen van zijn moeder Mary Guibert, voormalige partners Rebecca Moore en Joan Wasser, Jeff’s voormalige bandleden, waaronder Michael Tighe en Parker Kindred, en grootheden zoals Ben Harper en Aimee Mann.

Over het leven van Jeff Buckley is al veel gezegd. Ook zijn muziek is breed vertegenwoordigd. Op zich best knap als je bedenkt dat Jeff bij leven één studioalbum afleverde en een tweetal EPs. Na zijn overlijden verscheen niet alleen postuum zijn tweede studioalbum (Sketches for My Sweetheart the Drunk, 1998), maar ook allerhande compilaties en livealbums. Door zorgde zijn moeder Mary Guibert wel voor. Ik denk dat we gerust kunnen stellen dat zij niet bepaald geliefd is bij (een deel van) de fans van Jeff. Zij vinden namelijk dat ‘moeder Buckley’ haar zoon verheerlijkt en uitmelkt tot de laatste drup. En ergens hebben die mensen zeker een punt. Feit is wel dat alles wat Jeff deed bijzonder goed is vastgelegd. Van vrijwel ieder concert dat hij ooit gaf is wel een (bootleg)opname gemaakt en ook zijn avonturen in de studio zijn nauwlettend geregistreerd.

Wat al dat materiaal vooral laat zien is dat Jeff zonder meer een uitzonderlijk talent was. Nooit herhaalde hij zichzelf, zeker live liet hij keer op keer doorontwikkelingen horen van zijn werk. Daarnaast wist hij op fenomenale wijze het werk van anderen zich eigen te maken. Liefhebbers zullen gelijk zijn versies van Night Flight (Led Zeppelin), I Know It’s Over (The Smiths), We All Fall in Love Sometimes (Elton John), Just Like a Woman (Bob Dylan) en natuurlijk Hallelujah (Leonard Cohen) voor zich kunnen halen. Toch ging zijn leven niet bepaald over rozen en deze documentaire laat dat op prachtige wijze zien. Zo was daar de niet bestaande band met zijn vader, de man die hij maar eenmaal zag, maar die onbedoeld wel zorgde dat Scotty Moorhead uiteindelijk Jeff Buckley werd. Of de immense druk die hij voelde om zijn jubelend onthaalde debuutalbum te overtreffen. Dat terwijl het vooral de pers was die jubelde, het publiek leek er nog niet helemaal klaar voor.

Het zijn dit soort zaken die allemaal zeer nauwlettend voorbij komen in deze documentaire. Door de betrokkenheid van ex-vriendinnen, vrienden, bandleden en (natuurlijk) zijn moeder is dit het definitieve document. Niet alleen van het talent Jeff Buckley, maar ook van zijn persoon. Iemand die worstelde met zijn demonen. Een ‘wat als’-verhaal waarover bijna iedereen het wel eens is. Buckley had het allemaal; de looks en het talent om prachtige teksten naar muziek te vertalen. Iets wat hij deed met een stem waarmee hij met speels gemak wisselde tussen de stem van een engel (Corpus Christi Carol) en van een bezetene (Eternal Life). En dan hebben we nog nieteens zijn virtuose gitaarspel genoemd. Hij had het allemaal en het is eeuwig zonde dat we nooit hebben mogen aanschouwen wat hij nog meer in zijn mars had. En voor wie nu denkt “wie is toch die Jeff Buckley?”, luister dan eerst maar eens wat hij deed met Leonard Cohens’ Hallelujah, meer hoéf je niet te weten, maar als dat je kan bekoren zal je zeker meer willen weten en deze documentaire is dan een goed startpunt.

It’s Never Over, Jeff Buckley is een definitief document over wat was en ons tegelijkertijd bewust maakt van wat had kunnen zijn. Moeder Buckley gaf Amy Berg tot haar archief, waarnaast Brad Pitt optrad als uitvoerend producent en haar hielp bij het digitaliseren van een al het materiaal. Over de jaren verscheen er eigenlijk al belachelijk veel materiaal van Jeff Buckley. Knap wel voor iemand die bij leven maar één studioalbum afleverde. Maar ondanks dat er ook veel kritiek op dit uitmelken was, zaten er ook steevast weer wat ruwe diamanten tussen het materiaal die gehoord moesten worden. Het is altijd een beetje hinken op twee gedachten natuurlijk wat dat betreft. Net als dat veel mensen zich nu alweer afvragen wat het volgende is wat nog weer uit de archieven komt. In 2012 verscheen Greetings from Tim Buckley, een meer dan aardige biopic. Maar Jeff was dusdanig uniek dat eigenlijk alleen hijzelf; zijn persoon, zijn muziek, zijn spel en zijn stem echt recht kunnen doen aan het talent dat hij bezat. Dat maakt deze documentaire nog maar eens duidelijk.