Man-su is een ervaren medewerker van papierfabrikant Solar Paper. Hij verdient goed en heeft zijn ouderlijk huis teruggekocht, waar hij gelukkig is en leeft met zijn vrouw Mi-ri en hun twee kinderen. Alles verandert opens drastisch als Solar Paper wordt overgenomen door Amerikanen. Ze voeren een fikse reorganisatie door, waardoor ook Man-su op straat komt te staan. Nadat hij zijn familie heeft ingelicht, zweert hij dat hij binnen drie maanden weer aan de slag zal gaan in de papierindustrie. Het vinden van een nieuwe baan blijkt alleen lastiger dan gedacht en Man-su en zijn gezin moeten hun levensstijl drastisch aanpassen. In een wanhopige poging bij de volgende sollicitatie als beste uit de bus te komen, besluit Man-su de concurrentie uit te schakelen. Letterlijk.

No Other Choice (in eigen land uitgebracht als Eojjeolsuga eobsda) is de nieuwe film van Park Chan-wook, een grote naam uit de Zuid-Koreaanse cinema. Zo was hij verantwoordelijk voor bijvoorbeeld ‘The Handmaiden’, maar zal hij altijd in één adem genoemd blijven worden met het meesterlijke ‘Oldboy’. Het success bracht hem kortstondig naar Amerika voor een vooralsnog eenmalig filmavontuur (Stoker), maar hij lijkt zich toch het fijnste te voelen in eigen land. Het success (en de impact) van Oldboy zal hij waarschijnlijk nooit meer overtreffen, maar dat maakt iedere nieuwe film die hij maakt zeker niet minder interessant. Voor zijn nieuwe zwarte komedie nam hij horror-thriller ‘The Ax’ ter handen van Donald Westlake, dat eerder reeds in Frankrijk werd bewerkt tot een film in 2005.

Als hoofdrolspeler is Lee Byung-hun gecast, een hele grote meneer in zijn thuisland. Daar brak hij door met films als ‘A Bittersweet Life’, ‘The Good, The Bad, The Weird’ en ‘I Saw the Devil’. Het bracht ook hem naar de Verenigde Staten, al is hij daar eigenlijk nooit echt veel verder gekomen dan de vertolking van Storm Shadow in een tweetal G.I. Joe-films. Hij is ondertussen 55 jaar, maar dan betekent allerminst dat hij het rustig aan doet. Zo is hij ook een vast gezicht in de Netflix-survival serie Squid Game. Als Man-su krijgt hij van Park alle ruimte om te schitteren. Natuurlijk is het verhaal in basis inktzwart, maar de manier waarop Lee de onhandige Man-su tot leven wekt laat zien dat hij niet alleen raad weet met actie en drama, maar hij ook de nodige komische kwaliteiten blijkt te bezitten. Opnieuw een schot in de roos dus en Lee mag van ons dan ook zijn ambities betreft een carrière in de Verenigde Staten verder laten voor wat het is.

Er valt veel over No Other Choice te zeggen, maar laten we beginnen bij het camerawerk. In samenwerking met cameraman Kim Woo-hyung levert Park een film af die op visueel vlak ijzersterk is. Je kan je hier als kijker geheel overgeven aan het geheel, wetende dat Park nergens een fout maakt betreffende de plotontwikkelingen. Werkelijk alles is raak. Vreemd, dat dan weer wel. Park krijgt daarbij volledige bijval van Lee, die op verbluffende wijze weet te balanceren tussen vervreemdend, macaber en sympathie. Een ook het scenario is ronduit briljant, met subplotjes die stuk voor stuk raak zijn en hun meerwaarde bewijzen. Zo is daar Miri en haar baan als mondhygiëniste, hun zoon die beschuldigd wordt van het stelen van mobiele telefoons en het trauma dat vasthangt met het ouderlijk huis. En met alles is de droogkomische walm van zwarte humor nergens ver weg.

No Other Choice is een meeslepende duistere film, doordrenkt in zwarte komedie, en bovendien messcherpe kritiek op het kapatilisme. Wat begint als een wat bizarre misdaadkomedie, mondt uiteindelijk uit in een spot-on weergave van disfunctionele families, fragiele mannelijkheid en wellicht zelfs de staat van het hele land anno nu. En zoals we van Park gewend zijn kauwt hij ons niets voor. Aan het einde kan je tevreden zijn met het verhaal zoals deze letterlijk is gepresenteerd. Aan de andere kant is daar die dubbele laag. Een laag die ons een wereld toont waarin mensen steeds minder belangrijk zijn en ons handelen eigenlijk vervalt tot een soort bizarre irrelevantie. No Other Choice is niet zo goed als Parks’ Oldboy, maar eigenlijk zegt dat net zoveel als dat Apocalypse Now van Coppola niet zo goed zou zijn als zijn The Godfather.