Vanuit het hiernamaals vertelt de overleden auteur Mary Shelley dat ze na ‘Frankenstein’ nog een verhaal wilde vertellen, maar dat dit door haar dood niet mogelijk was. Om het te vertellen neemt ze bezit van het lichaam van Ida, een vrouw in het Chicago van 1936. Tijdens een trance onthult Ida per ongeluk de duistere geheimen van maffiabaas Lupino, waarna diens handlangers haar confronteren en zij na een fatale val van de trap sterft. Ondertussen arriveert ‘Frank’, Frankensteins monster, na een eeuw van diepe eenzaamheid in de stad. Hij zoekt steun bij dr. Cornelia Euphronius, een wetenschapper die experimenteert met reanimatie. Het doel is om een metgezel voor hem te bouwen. Samen kiezen ze het levenloze lichaam van Ida en slagen zij erin om haar succesvol tot leven te wekken. De herrezen vrouw kampt echter met volledig geheugenverlies. Frank ziet zijn kans schoon om aan zijn isolement te ontsnappen. Hij maakt misbruik van haar situatie door te beweren dat zij zijn rechtmatige bruid is en dat haar geheugenverlies simpelweg het gevolg is van een tragisch ongeluk.

De totstandkoming van deze gotische romcom-thriller kent een bewogen geschiedenis die begon bij streamingdienst Netflix, voordat filmstudio Warner Bros. Pictures het ambitieuze project overnam. De regie en het scenario zijn in handen van Maggie Gyllenhaal, die hiermee haar tweede speelfilm aflevert na haar geprezen debuut ‘The Lost Daughter’. Gyllenhaal koos voor een gedurfde benadering van het klassieke Frankenstein-thema door het verhaal te situeren in de roerige onderwereld van het Chicago in de jaren dertig. Studiobonzen gaven haar nagenoeg volledige creatieve vrijheid en een aanzienlijk blockbusterbudget van rond de 90 miljoen dollar om haar excentrieke, artistieke visie te realiseren. Achter de schermen werkte zij nauw samen met cinematograaf Lawrence Sher, die de film in zijn geheel opnam met geavanceerde IMAX-gecertificeerde digitale camera’s om een unieke visuele schaal te creëren. De postproductie bleek echter een flinke uitdaging. Na tegenvallende testscreenings besloot Gyllenhaal om enkele zeer expliciete en gewelddadige scènes uit haar film te snijden, wat ervoor zorgde dat de geplande bioscooprelease werd uitgesteld.

Voor haar film wist Gyllenhaal een indrukwekkend ensemble van topacteurs samen te brengen. De Ierse actrice Jessie Buckley, die eerder met Gyllenhaal samenwerkte, schittert in een uitdagende dubbelrol als de vermoorde Ida en als de geest van Mary Shelley. Tegenover haar zet Christian Bale een door littekens getekende, melancholische vertolking neer van Frankenstein’s monster ‘Frank’. Hun chemie vormt zonder meer de ruggengraat van de film. De casting van de bijrollen zorgt voor extra diepgang in het dertiger-jaren-decor. Zo zien we Annette Bening als de excentrieke wetenschapper dr. Cornelia Euphronius, terwijl Gyllenhaals echtgenoot Peter Sarsgaard de rol van vasthoudende detective Jake Wiles op zich neemt. Diens secretaresse Myrna Malloy wordt gespeeld door Penélope Cruz. Het project heeft daarnaast een extra familiaal karakter toen ook Jake Gyllenhaal, de broer van Maggie, zich bij de cast voegde in de rol van de glamoureuze Hollywood-acteur Ronnie Reed. Deze mix van method-acteurs en Oscar-winnaars toont de torenhoge ambities van het project en is op papier de perfecte basis voor de eclectische toon van deze gotische romance.

Laten we maar met de deur in huis vallen; de film is visueel overdonderend en geeft ruim baan aan de gedurfde, compromisloze visie van Gyllenhaal. Ze kiest niet voor een standaard horrorfilm, maar gooit werkelijk alles in de strijd. Dit levert een enerzijds verfrissende film op, anderzijds is er ook veel kritiek. Zo lijkt de film meer dan eens een onsamenhangende, overvolle brei waarin scènes soms willekeurig in elkaar overlopen. Ook helpt het zeker niet dat het script rommelig is en te nadrukkelijk feministisch in zijn boodschap over vrouwelijke autonomie en rebellie. Gelukkig is daar Buckley met een even intense als theatrale vertolking, waarbij ze uit een totaal ander vaatje tapt dan Oscar winnende rol in ‘Hamnet’. Bale toont daarnaast zijn ingetogen charme, waarmee hij een perfecte tegenpool vormt. De dynamiek van deze monsterlijke romanance voelt oprecht, rauw en vreemd ontroerend. Het onbetwiste cinematografische hoogtepunt is een specifieke, magnetische dansscène tussen de twee hoofdrolspelers. Deze magische sequentie wordt door vriend en vijand geprezen als puur kijkplezier en bewijst dat, ondanks de onevenwichtige narratieve structuur, de pure acteerkracht en de broeierige onderlinge chemie deze gewaagde genremix transformeren tot een intrigerende en memorabele ervaring die je simpelweg gezien moet hebben.

Extra’s: De film wordt onder andere op de markt gebracht in een fraai vormgegeven 4K UHD Blu-ray steelbook release, al is het bonusmateriaal vrij oppervlakkig en nogal zelfingenomen.
∙Stitching Together The Bride! (08:15) Dit korte fragment bevat interviewclips met schrijver/regisseur Maggie Gyllenhaal en acteurs Jessie Buckley, Christian Bale, Annette Bening, Peter Sarsgaard en Penélope Cruz. Zij geven een korte toelichting op hun gezamenlijke benadering van het bronmateriaal en de personages.
∙Designing the Look (08:44) Verschillende cast- en crewleden, waaronder producent Emma Tillinger Koskoff, make-up artist Scott Stoddard en prosthetics supervisor Robin Pritchard, lichten in het kort toe hoe Bale en Buckley werden klaargemaakt voor de camera.
∙The Muse and the Reimagined Monster (08:02) Gyllenhaal, Buckley en Bale keren terug voor een vage, algemene discussie over hun nieuwe kijk op deze bekende personages. Het is deels enthousiast en deels lichtelijk defensief zelfs.
∙The Bride Party (06:15) Alle acteurs feliciteren hier elkaar eigenlijk gewoon.

The Bride! 4K is een visueel overdonderende maar zeker niet onomstreden herinterpretatie van het klassieke monsterverhaal. Zo is het ambitieuze script soms opzichtig rommelig, waardoor de film lijkt te ontsporen in thematische chaos en pretentieuze monologen. Anderzijds zien we twee hoofdrolspelers die de film eigenhandig naar een hoger niveau tillen. En perfect is het allemaal zeker niet, maar veel valt te wijten aan de verwachtingen die werden gekweekt door de trailer. Veel bezoekers verwachtte een flitsende, hippe en provocerende horror-thriller te zien. In werkelijkheid is dit voor een groot deel een trage, melancholische en bij vlagen dieptrieste karakterstudie over eenzaamheid. We hebben dit in het verleden vaker gezien. Het brede publiek bleek moeite te hebben met Gyllenhaals eigenzinnige visie. Toch is dit typisch zo’n film die in de bioscoop bezweek onder de commerciële druk, maar die vervolgens in de huiskamer kan uitgroeien tot een cultklassieker.

Met dank aan Day One MPM en Warner Home Video voor het recensie-exemplaar.