De ambitieuze schrijfster Denise Platt woont samen met haar man Greg, hun twee kinderen en hun hond Starbuck op Oak Street. Waar ze naar buiten proberen om de schijn op te houden, staat hun huwelijk onder grote druk. Zo overweegt Denise in het geheim een echtscheiding, terwijl Greg verzwijgt dat hij zijn vaste baan is kwijtgeraakt en nu als pizzakoerier werkt om de eindjes bij elkaar te knopen. De spanningen in de wijk nemen toe wanneer Denise een raadselachtige plant in de tuin van een buur fotografeert. Nader onderzoek in de plaatselijke bibliotheek wijst vervolgens uit dat de plant al miljoenen jaren geleden is uitgestorven. Kort daarna duikt er ook een grote hoeveelheid onbekende dierlijke uitwerpselen op in een andere tuin, terwijl de radio bericht over hevige zonnevlammen. De situatie escaleert tijdens een stormachtige nacht. Vlak nadat Greg terugkeert van een bezorging, wordt de straat plotseling verblind door een gigantisch wit licht gepaard met een verandering van luchtdruk en een stroomuitval. Wanneer het echtpaar de volgende ochtend naar buiten stapt om hun verdwenen hond Starbuck te zoeken, doen ze al snel een verbijsterende ontdekking. Oak Street is volledig afgesneden van de moderne wereld en omringd door een prehistorisch landschap.

De ontwikkeling van een destijds nog naamloos project dat uiteindelijk zou leiden tot ‘The End of Oak Street’ begon in maart 2023 toen de Amerikaanse regisseur en scenarist David Robert Mitchell, die eerder hoge ogen gooide met ‘It Follows’, een geheimzinnig filmconcept uitwerkte in samenwerking met het productiehuis Bad Robot van J.J. Abrams en Jackson Pictures. Mitchell schreef het script zelf, waarbij hij een film voor ogen had die visueel en thematisch een ode zou brengen aan de analoge tijdgeest van 1982, waarbij hij bewust koos voor een geïsoleerde setting zonder moderne technologie om de rauwe, claustrofobische spanning te versterken. Omdat het project doordrenkt was van geheimzinnigheid, speculeerden fans en media lange tijd dat het in het geheim de nieuwste uitbreiding van de ‘Cloverfield’-franchise. Op zich geen gekke gedachte overigens, want de eerste teaser was even mysterieus als de teaser voor de eerste Cloverfield-film destijds. Toch werd dit gerucht door de makers al snel ontkend. Gedurende de productiefase, die onder andere opnames in Londen en Atlanta omvatte, veranderde het project meerdere keren van titel. Zo werd de film in het voorjaar van 2024 nog aangekondigd onder de werktitel ‘Flowervale Street’. De uiteindelijke productie resulteerde in een mengeling van grimmige survival actie, retro-sfeer en een tijdreisparadox.

In maart 2023 werd Oscarwinnares Anne Hathaway als eerste grote naam getekend voor het geheimzinnige project, waarna pas in februari 2024 Ewan McGregor zich bij de cast voegde. Voor Mitchell was de chemie tussen de twee hoofdrolspelers cruciaal om het emotionele fundament van de film te leggen. Hathaway speelt Denise, een schrijfster die in het geniep in de kelder aan haar schrijfsels werkt. Het is tekenend voor de afstand in de relatie. McGregor speelt haar man Greg, die zijn ontslag voor haar verzwijgt en zijn best doet om hun leven in stand te houden. De keuze voor twee bekende gezichten gaf de productie direct het nodige gewicht, omdat het verhaal leunt op hun vermogen om zowel subtiel huwelijksdrama als meedogenloze prehistorische actie geloofwaardig neer te zetten. Om het gezin compleet te maken, wisten de makers met Maisy Stella en Christian Conversey twee veelbelovende jonge talenten aan te trekken. De intensieve voorbereiding richtte zich sterk op de dynamiek binnen dit viertal, aangezien hun onderlinge verhoudingen de motor vormen achter de claustrofobische survivalstrijd waarin het gezin belandt.

Het levert een hoogst vermakelijke film op, al is het ergens toch ook vooral een wat vervreemdende kruising tussen een huwelijksdrama en spetterende survivalfilm. De film neemt zijn tijd om het verhaal op te zetten en opent als een haast sfeervol portret van een wankelend gezinsleven in de jaren 80, prachtig en intens neergezet door Anne Hathaway en Ewan McGregor. Na pakweg een half uur slaat de film flink om naar een meer dan eens bloedstollende survivalstrijd tegen rondstruinende prehistorische roofdieren. Het moge duidelijk zijn dat de Mitchell een groot liefhebber is van het werk van Steven Spielberg, en hij mede ook door de setting in de jaren 80 probeert mee te liften op de populariteit van een serie van ‘Stranger Things’. Daarnaast maakt hij dankbaar gebruik van creatief camerawerk, een opvallend meeslepende soundtrack van Michael Giacchino en griezelig realistisch ontworpen, gevederde dinosauriërs die voor een paar rake schrik- en actiemomenten zorgen. Tevens werkt de wisselwerking tussen het menselijk drama en de soms verrassend rauwe actie werkt zeer goed. Wel zijn de overgangen van spanning en mysterie naar pure B-filmcamp soms wel erg abrupt en zorgen deze er tevens voor dat het tempo in het tweede deel van de film wat zoek raakt. Ook voelen sommige zijplotten wat rommelig of vergezocht aan, iets wat zeker ook geld voor het eind. Toch kunnen we er niet omheen dat het vermaak voorop staat, wat zorgt voor een verfrissende blockbuster-ervaring.

The End of Oak Street is een originele, gedurfde tijdsreis die ondanks zijn kleine schoonheidsfoutjes garant staat voor puur filmplezier. Regisseur en scenarist David Robert Mitchell levert hier een eigenzinnige, hoogst energieke bioscoopervaring af die al vroeg in de productie de nodige tongen losmaakt. Natuurlijk kunnen we vallen over kleine continuïteitsfouten en is daar ook de licht ontspoorde logica achter de tijdsverschuiving, maar de inventieve ambacht wint. Mitchell durft de vertrouwde Spielbergiaanse buurtdynamiek door een meedogenloze, hedendaagse horrormolen te halen, waarbij vooral de scherpe profilering van het gezin de waanzin betekenis geeft. De mix van rauwe dreiging, gevederde brutaliteit en hoogspanning achter de heg maakt van deze prehistorische invasie een van de opvallendste genrefilms van het jaar. Bovendien weet de film de laatste aanvullingen in de Jurassic Park-franchise moeiteloos in de schaduw te zetten. Wel moeten we concluderen dat de verwachtingen na de indrukwekkende eerste teaser nergens helemaal ingelost worden. Toch bewijst The End of Oak Street dat het risico van een gek, maar origineel uitgangspunt loont. In een tijdperk waarin sequels, prequels en reboots lijken te regeren is het fijn dat we al snel na The Odyssey alweer een originele film mogen omarmen. Alles bij elkaar maakt het van The End of Oak Street een gedurfde, heerlijk ontregelde rit die je als filmliefhebber simpelweg ondergaan moet hebben.