In 1950 overleeft wapenhandelaar en industrieel Anatole “Zsa-Zsa” Korda ternauwernood een moordaanslag. Bewusteloos belandt hij in het hiernamaals, waar een goddelijke rechtbank oordeelt of hij de hemel mag betreden. Wetende dat hij niet eeuwig voor moordenaars kan vluchten, probeert Korda zijn relatie met zijn enige dochter, de katholieke novice zuster Liesl, te herstellen. Hij vraagt ​​Liesl de kerk te verlaten en zijn bedrijf over te nemen, maar de twee hebben een gespannen relatie; er gaan geruchten dat hij Liesls moeder heeft vermoord, hoewel hij dit ontkent. Een kans doet zich voor wanneer Korda zijn fortuin inzet op een riskant plan om de infrastructuur van Fenicië te moderniseren met slavenarbeid. Echter, overheden over de hele wereld willen een einde maken aan Korda’s onethische handelspraktijken en er wordt een compleet gesmeed om de prijzen van bouwmaterialen dusdanig op te drijven dat dit Korda’s faillissement zal betekenen.

Een nieuwe film van Wes Anderson is altijd iets voor de fijnproevers onder de filmliefhebbers. Zijn mix tussen humor en arthouse komt steevast tot leven in een even origineel als visueel indrukwekkend plaatje, waarin de hand van de Texaan goed te herkennen is. Waar zijn films keer op keer goed zijn voor een zekere kwaliteit, wist hij met Moonrise Kingdom en The Grand Budapest Hotel ook een groter publiek te bereiken. Toch kon zelfs de grootste liefhebber niet ontkennen dat zijn formule, voor zover daar sprake van is, in de werken daarna zijn effect een beetje begon te verliezen. Dit kwam vooral naar voren in Asteroid City, dat soms haast wel en parodie leek op een Anderson-film. Zijn voor Netflix geproduceerde anthology-film The Wonderful Story of Henry Sugar and Three More zal menigeen zelfs onopgemerkt voorbij zijn gegaan.

Ondanks de kwaliteit en kenmerkende stijl zullen veel van zijn kijkers echter ook aangetrokken worden door de sterrencast die zijn films meer en meer bevolken. Zoals ondertussen bekend van Wes Anderson heeft hij een cast samengebracht om je vingers bij af te likken. Of het nou een grotere rol is of een veredelde cameo; de sterren blijven in de rij staan om deel uit te pakken van Andersons’ zo unieke films. Dit keer zien we Benicio del Toro, Mia Threapleton, Michael Cera, Riz Ahmed, Tom Hanks, Bryan Cranston, Mathieu Amalric, Richard Ayoade, Jeffrey Wright, Scarlett Johansson, Benedict Cumberbatch, Rupert Friend, Hope Davis, F. Murray Abraham, Charlotte Gainsbourg, Willem Dafoe en Bill Murray voorbij komen. Je gaat ondertussen bijna denken dat Anderson wel echt hele goede theepraatjes heeft, want voor sommige rolletjes zouden veel sterren normaliter hun bed niet uitkomen.

The Phoenician Scheme is eigenlijk gewoon weer zo’n typische Wes Anderson film. Al vanaf het allereerste shot weet je als kijker waar je mee te maken hebt. En dus worden we weer om de oren geslagen met zijn welbekende overgeorganiseerde visuele stijl met symmetrische structuren. Het verhaal is op het eerste gezicht soms wat chaotisch en ingewikkeld, maar bij nadere beoordeling blijkt het tegendeel waar. Echte diepgang lijkt dan ook te missen. Visueel is het allemaal ijzersterk, maar juist omdat je niks anders mag en kan verwachten van Anderson is het toch niet helemaal bevredigend allemaal. Maar goed, het zou veel te ver gaan om dit een slechte film te noemen. Het is misschien meer dat Anderson toch wat te beperkt is. Echter, zijn liefhebbers zullen zich zonder meer met de film vermaken waarin met regelmatig even goed te lachen valt.

Extra’s: Naast de film is er een aardige blik achter de schermen toegevoegd aan de Blu-ray release.
· Behind ‘The Phoenician Scheme’ (15:07) Een vierdelige featurette: The Cast, The Airplane, Marseille Bob’s en and Zsa-zsa’s World. Een vermakelijke blik achter de schermen die nergens al te diep op in gaat.

The Phoenician Scheme is onmiskenbaar een film van Wes Anderson, maar zijn formule lijkt er steeds meer een voor de liefhebber. Slecht kan je het onmogelijk noemen, maar als de films van Wes Anderson je nooit hebben kunnen bekoren is The Phoenician Schema hoogstwaarschijnlijk niet de film om je over de streep te trekken. Toch valt er weer genoeg te genieten. Zo is daar natuurlijk zijn kleurrijke, overgeorganiseerde visuele stijl. Daarnaast is er weer een even kleurrijke cast met dit keer een uitstekende Benicio del Toro in de hoofdrol. Toch wordt de show gestolen door de goed opgedroogde Michael Cera, die misschien wel zijn beste rol speelt in een bijzonder komische verschijning. Toch bekruipt ons meer dan eens dat Anderson weleens op zoek mag naar wat vernieuwing. De in de film veelgebruikte quote “Myself, I feel very safe” lijkt dan ook vooral heel erg van toepassing op Anderson zelf.

Met dank aan Met dank aan Universal Pictures Home Entertainment en Day One MPM voor het recensie-exemplaar.