In de nabije toekomst wordt de Verenigde Staten geregeerd door het Netwerk, een autoritair mediabedrijf. De meeste mensen leven in armoede en het Netwerk paait de massa met smakeloze en gewelddadige spelshows en reality tv-shows. Het populairste programma is ‘The Running Man’, waarin ‘runners’ 1 miljard dollar kunnen winnen door 30 dagen te overleven terwijl ze worden opgejaagd door jagers van het Netwerk. Elke stap wordt uitgezonden en elke dag langer in leven blijven, levert meer prijzengeld op. Ben Richards is een simpele arbeider in de sloppenwijken die op de zwarte lijst wordt gezet wegens activisme. Hierdoor kan hij zich niet langer de medicatie veroorloven die zijn tweejarige dochter Cathy nodig heeft. Al laatste redmiddel besluit Ben om mee te doen aan de kijkcijferhit en al snel maken zijn instinct en vechtlust hem onverwacht tot een publieksfavoriet.

Het is bijna tien jaar geleden dat regisseur Edgar Wright voor het eerst interesse toonde in een remake van ‘The Running Man’ uit 1987. De film, met Arnold Schwarzenegger in zijn hoogtijdagen, was een bewerking van een roman van Stephen King uit 1982 en destijds een redelijk succes. Over de jaren heeft de film echter een flinke cultstatus opgebouwd. Wright was als tiener al fan van de roman, maar was destijds teleurgesteld in de film. Met Chris Evans als beoogde hoofdrolspeler volgde een jarenlang gesteggel, waarbij Wright een veel getrouwere bewerking van de roman beloofd maar het project steeds toch weer niet van de grond kwam. Tot april 2024. Evans werd ingeruild voor Glen Powell, die de volledige kreeg van Schwarzenegger. Toch valt niet te ontkennen dat Wright sinds ‘Baby Driver’ geen succesvolle film meer heeft afgeleverd, ondanks dat ‘Last Night in Soho’ zeker geen slechte film was.

Maar Glen Powell dus, een heel ander soort actieheld dan Schwarzenegger ooit was. Hij timmerde altijd al lekker aan de weg, maar zijn carrière kreeg pas echt een boost na zijn rol in ‘Top Gun: Maverick’. Onder goedkeurend oog van Tom Cruise is hij sindsdien te zien geweest in meerdere grote films waarbij hij zich niet beperkt tot één genre. Toch is het altijd maar weer de vraag of dat weer een tijdelijke bevlieging is van Hollywood, of dat hij ook echt een blijvertje blijkt. Voor deze hulp wordt hij bijgestaan door Michael Cera en William H. Macy, die zijn personage de helpende hand bieden. Aan de andere kant zijn er belangrijke rollen voor Josh Brolin als producent van The Running Man, waar Colman Domingo helemaal los mag gaan als presentator van de tv-show. En Schwarzenegger? Die heeft een veredelde cameo las het gezicht van een biljet van 100 dollar.

Als streepje voor op zijn voorganger heeft deze versie dat deze wél de goedkeuring van Stephen King mag wegdragen. Hij keurde eigenhandig het script goed en vond dat de essentie van zijn roman hier wél eer aan is gedaan, dit in tegenstelling tot de verfilming uit 1987. Nu zegt dat natuurlijk niet alles, want van King is bekend dat hij Kubricks’ klassieke meesterwerk The Shining verafschuwt, maar goed je kan het beter mee hebben dan tegen natuurlijk. Laten we beginnen te zeggen dat Wright overduidelijk zijn ziel en zaligheid in dit project heeft gelegd, zijn vakkundige regie spat zelfverzekerd van het scherm af. Wel moet de film echt even op gang komen en is niet alles direct duidelijk. Maar als de film eenmaal op gang is gaat het los. Het middendeel kent een meedogenloos tempo waarbij de spanning goed is en de actie ijzersterk. Het is dan ook jammer dat het einde compleet onnavolgbaar is. Dit had zeker meer aandacht verdiend, maar Wright doet een goede poging om de essentie van de roman naar het scherm te vertalen. Enige spijtige is dat dit bij een onwetende kijker nergens tot zijn recht zal komen.

Extra’s: Naast de film is er geen bonusmateriaal te vinden op de Blu-ray release van The Running Man.

The Running Man is een energieke nieuwe verfilming van het grimmige bronmateriaal die helaas niet helemaal de hoge verwachtingen weet waar te maken. Dit ligt geenszins aan Glen Powell die al zijn kwaliteiten en charmes in de strijd gooit om het de kijker naar het zin te maken. De rol is fysiek uitdagend, maar Powell weet daar wel raad mee. En ook Wright regisseert de film zelfverzekerd. Toch is het jammer dat het dan toch misgaat in de climax van de film. Er gebeuren wat onnavolgbare dingen en het verhaal vliegt volledig uit de bocht. En dan, voor je het goed en wel beseft, is de film opeens afgelopen. Wat het meeste overheerst is dat Wright teveel consessies heeft moeten doen om zijn droomproject te verwezenlijken, waardoor het dat eigenlijk nooit is geworden. En dat is jammer, want er valt veel te genieten, maar het had zeker nog zoveel meer kunnen zijn.

Met dank aan Dutch FilmWorks voor het recensie-exemplaar.