Het is eind mei 2020 en burgemeester Ted Garcia van Eddington, New Mexico voert een lockdown en mondkapjesplicht in als gevolg van de COVID-19 pandemie. De lokale sheriff Joe Cross keurt dit af en stelt dat de verplichting zijn keuzevrijheid schendt. Na confrontaties met Ted, die zich herkiesbaar heeft gesteld, besluit Joe om zich tegen hem kandidaat te stellen. Dit tot afkeuring van zijn teruggetrokken en emotioneel instabiele vrouw Louise. Om de verkiezingen in zij voordeel te beïnvloeden, beweert Joe tijdens een campagnebijeenkomst dat Ted Louise seksueel heeft misbruikt. Als Louise de beschuldigingen ontkent komt Joe steeds verder in het nauw. De volgende dag confonteert Joe Ted en wat begon als een politieke strijd, neemt al snel steeds grimmigere vormen aan.

Na de drie uur durende intense nachtmerrie van Beau is Afraid keer regisseur Ari Aster hier het surrealistische weer de rug om vervolgens het westerngenre te omarmen. Aster was eerder al verantwoordelijk voor Hereditary en Midsommar en zijn films staan ​​bekend om hun verontrustende combinatie van horror, duistere komedie en beelden vol expliciet geweld. Voor zijn nieuwste film gaat Aster zelfs nog een stapje verder. Hij weet het voor elkaar te krijgen om werkelijk alle moderne problematiek in de blender te gooien en zo een product vol chaos te presenteren. COVID-19, Black Lives Matter, racisme, complotdenkers, big tech companies, protestmarsen, fake news, deep fake en wapenfreaks; werkelijk alles komt hier voorbij. En als je denkt dat dat wellicht wat veel is, kunnen we vooral beamen dat het veel is. Toch weet Aster nog dusdanig raad met zijn zelfgecreëerde chaos dat het wel weer een goede film oplevert.

Aster schreef de film nog in de tijd dat hij de film overwoog als debuut. Uiteindelijk liet hij pas bij de promotietour van Beau is Afraid optekenen dat zijn volgende film waarschijnlijk een hedendaagse western zou worden en dat hij het verhaal zo had aangepast dat het zich zou gaan afspelen tijdens de COVID-19 pandemie. De film betekent een hernieuwde samenwerking tussen Aster en Joaquin Phoenix, de hoofdrolspeler van Beau is Afraid. In plaats van vooral te leunen op die ene ster, krijgt Phoenix dit keer gezelschap van een flinke handvol met grote namen. Zo is Pedro Pascal te zien als Ted Garcia, de zittende burgemeester die zich verkiesbaar stelt. Voor wie bekend is met beider werk zal het niet verbazen dat Pascal de rust uitstraalt, waar Phoenix langzaam ten slachtoffer valt aan de chaos. Andere grote namen zijn Emma Stone, als Louise, en Austin Butler als radicale sekteleider. Hun rollen zijn eigenlijk wat beperkt voor hun status, maar als ze staan er zonder meer als ze er moeten staan.

Zoals gezegd wil Aster verder vooral vreselijk veel. De film zit werkelijk overvol. Het maakt de film zeker geen gemakkelijke zit, al is Aster gelukkig vaardig genoeg om alles tot een prima film te smeden. Wel had hij wellicht wat kritischer mogen zijn op zijn eigen script. Het lijkt er nu bijna op dat Aster gezocht heeft naar wat hij nog meer in de film zou kunnen proppen en dat is soms iets teveel van het goede. Zo had de verhaallijn rond het personage van Butler best mogen sneuvelen. Ook hadden zaken als deep fake wellicht beter tot hun recht gekomen in een eigen film. Eigenlijk komt het erop neer dat Aster materiaal voor pakweg vijf films in de blender heeft gegooid met dit als resultaat. Allemaal waanzinnig interessant natuurlijk, maar nergens zo goed als zijn werk hiervoor. Al moeten we wel eerlijk zijn dat Aster de lat hierbij ook bijzonder hoog heeft weten te leggen. Het maakt dat Eddington zijn kijker nergens zo tevreden zal stellen als gehoopt en daarmee is het vooral een film die je meermaals zal herkijken in de hoop, en wellicht tegen beter weten in, dat hij nog beter zal worden dan hij is.

Eddington is fascinerend en interessant, maar ook dusdanig overvol dat de film het niet redt bij de kwaliteit van Asters’ eerdere films. Niet dat we hier te maken hebben met een slechte film overigens. Zo mag de film rekenen op een fantastische cast (onder aanvoering van een fenomenale Phoenix), de onverschrokken regie van Aster en een eigenzinnig verhaal. Toch slaat Aster nou met dat verhaal echt even tever door, waardoor hij menig kijker met een wat onbevredigd gevoel zal achterlaten. De film is dan ook vooral heel erg veel. Onder een wolk van werkelijk alle problematiek die speelt in de wereld van nu wordt de kijker vooral uitgedaagd en geprovoceerd, maar je moet er wel tegen kunnen. Al is dat eigenlijk wel het minste wat je kan verwachten als je overgeeft aan een film van Aster. De regisseur heeft flink wat projecten aangekondigd de laatste jaren, maar laten we vooral hopen dat hij voor zijn volgende film wat kritischer is op zichzelf.