Aan het einde van weer een succesvolle concerttournee, huurt Jon Landau, manager en producer, een huis voor Bruce om zich te onttrekken aan zijn groeiende roem. Hij besteedt zijn tijd vlakbij Freehold, New Jersey de omgeving waar hij opgroeide. Hij koopt zijn eerste nieuwe auto, speelt met lokale bands in de Stone Pony en ontmoet Faye Romano, de jongere zus van een oud klasgenoot. Direct na zijn eerste top 10-hit verwacht zijn platenlabel een nieuw hitalbum. Terwijl hij balanceert op de rand van wereldwijde doorbraak, worstelt de jonge Springsteen echter met de druk van zijn succes en de demonen uit zijn verleden.

Sinds het gigantische succes van Queen-biopic Bohemian Rhapsody in 2018 schieten de biopics opeens als paddenstoelen uit de grond. Zo kregen onder andere Elton John (Rocketman), N.W.A. (Straight Outta Compton) en Elvis in de gelijknamige film van Baz Luhrmann al een prima verfilming van (een deel van) hun levensverhaal. Het project werd in maart 2024 aangekondigd, waarbij direct werd aangegeven dat zowel Bruce Springsteen als zijn manager Jon Landau actief betrokken zouden zijn. Voor de regie tekent Scott Cooper, bekend van films als Crazy Heart en Out of the Furnace. Hij nam Warren Zanes Deliver Me from Nowhere: The Making of Bruce Springsteen’s Nebraska onder handen nam om ook het script neer te pennen.

Door de betrokkenheid van The Boss himself had hij niet alleen een zegje over de film, maar ook over de acteur die hem gestalte moest geven. Die eer viel uiteindelijk ten deel aan Jeremy Allen White, die vooral bekend is vooral zijn rol als getroebleerde sterkok in FX-serie The Bear. Ondanks dat hij weinig gelijkenissen vertoont van The Boss zet hij een ijzersterke rol neer en kreeg hij zelfs Springsteens’ zegen om zelf te zingen in de film, iets wat hij zeker niet onverdienstelijk doet. Hij wordt gesteund door Jeremy Strong, vooral bekend van zijn werk in HBO-serie Succession, maar recentelijk ook voor zijn rol als Roy Cohn in The Apprentice, waarvoor hij zelfs een Oscar-nominatie ontving. Ook de verdere bijrollen zijn sterk ingevuld met onder andere Paul Walter Hauser als Springsteens’ engineer Mike Batlan en Stephen Graham als Douglas Springsteen.

De carrière van The Boss heeft meerdere films in zich, al heeft Springsteen er zelf de laatste jaren ook flink wat tijd voor uitgetrokken om terug te kijken op zijn carrière en alles toe te lichten in behoorlijk uitgebreide anniversary releases en box-sets. Zo was daar de immense druk rond zijn derde album Born to Run dat uiteindelijk zijn doorbraak betekende na een tweetal albums die weinig tot niets deden. Of de gigantische hoeveelheid tracks tijdens het proces dat leidde tot Darkness on the Edge of Town, waarvan menig nummer uiteindelijk een grote hit werd voor een andere artiest. Toch was het misschien wel het makkelijkste geweest om de periode van Born in the USA te belichten, het album dat hem de wereldwijde supersterrenstatus gaf en hem in de jaren 80 op gelijke voet zetten met artiesten als Madonna, Prince en Michael Jackson.

Deliver Me from Nowhere richt zich echter op een specifieke, donkere periode in Springsteens leven vlak voor het bereiken van de supersterrenstatus; het schrijven en opnemen van zijn album Nebraska. Waar de film nog even kort aftrapt met een energieke liveversie van Born to Run wordt dit vrij snel ingeruild voor een andere kant van The Boss, die waarin hij vecht met zijn innerlijke demonen. Dit proces gaat hand-in-hand met het ontstaan van Nebraska alsmede diverse nummers voor wat later Born in the USA zouden vormen. Het is interessant om te zien hoe Springsteen hier worstelde met de verwachtingen, maar anderzijds ook voet bij stuk hield om zijn eigen indentiteit te behouden. Dit vormt de motor van de film en zorgt voor een fascinerende uitdieping van de weg naar dit tweeluik vol tegenstellingen.

Het is dan ook jammer dat de makers om er flink wat andere zijplotjes aan vast te hangen. Zo is daar het verhaal rond Faye Krumholtz, een amalgaam van zijn vriendinnen uit die periode. Het is eigenlijk totaal niet interessant en voegt verdomde weinig toe aan het geheel. Dit geldt eigenlijk ook voor de in stemmig zwart-wit opgenomen flashbacks met Graham als vader Springsteen. Onderhuids is het vast allemaal verantwoordelijk voor een proces van verwerking wat tot uiting kwam in deze donkere periode, maar dit allemaal uitkauwen is toch een stuk minder interessant en soms zelfs clichématig. Zonde dus, want met een volledige keuze voor het meest interessante element van deze film had het allemaal een nog betere film op kunnen leveren. Nog beter, want Deliver Me from Nowhere is zonder meer een goede film met ijzersterke vertolkingen en hopelijk hernieuwde aandacht voor het binnenkort in een expanded edition te verschijnen meesterwerk Nebraska.

Springsteen: Deliver Me from Nowhere is een interessante en sterke biopic die door een overdaad aan zijplotjes haast toch nog verzuipt. Het lijkt er soms op of Scott Cooper niet helemaal voor 100% in de donkere krochten van The Boss wilde duiken, omdat dit dan een wel erg zwarte film zou opleveren. Waar Springsteen bij menigeen vooral bekend is om zijn energieke urenlang durende livesets, zien we hier een andere kant van The Boss. De film is dan ook vrij somber van toon, met veel aandacht voor alle duisternis in zijn leven die zijn carrière dreigt een ander pad op te sturen. Toch is er zeker ook aandacht voor Born in the USA, het album dat zijn energieke kant toonde en hem lanceerde naar het sterrendom. Niet zo vreemd, zo weet de liefhebber, aangezien beide albums in dezelfde tijd ontstonden. Onderaan de streep leiden alle zijplotjes eigenlijk alleen maar af wat echt interessant is en is het vooral The Boss himself, hier vertolkt door een ijzersterke Jeremy Allen White, die zorgt dat er altijd wel hoop gloort.